Шведската министерка за надворешни работи Марија Малмер Штенергард неодамна изјави дека владата го напушта терминот „исламофобија“ и наместо тоа официјално ќе го користат терминот „антимуслимански расизам“; „исламофобија“ е проблематичен термин бидејќи ја замаглува линијата помеѓу омразата кон луѓето и легитимната критика на религијата и идеологијата.
Владата сака да направи јасна разлика помеѓу расизмот и критиката на исламот како политички и општествен феномен и најави дека земјата ќе се обиде да ја спроведе оваа промена на европско и меѓународно ниво.
Одлуката доаѓа во време кога Европа има повеќе од доволно искуство со последиците од неконтролираната миграција од муслиманските земји, паралелните општества, нападите врз жени и хомосексуалци и терористичките закани. Шведска, која со години беше на чело на наивниот мултикултурализам, сега признава дека јазикот што се користи во јавната дебата не е неутрален.
„Критиката кон Католичката црква, Папата или христијанството минува без никакви проблеми и се смета за „прогресивно“. Но, штом некој предупреди за статистиката за ставовите кон жените, хомосексуалците, слободата на говорот или насилството во делови од муслиманскиот свет - тој веднаш е „исламофоб“, пишува Марио Накиќ во Либерал.
Вели дека шведската влада штотуку покажа дека тој трик повеќе не функционира. Критиката на идеја не е омраза кон луѓето. Стравот од тоталитарна идеологија која го отфрла одвојувањето на религијата од државата, спроведува религиозни закони и ги потчинува жените не е „фобија“ - тоа е рационален став на секое слободно општество кое сака да ја зачува секуларноста, еднаквоста и слободата.
„Хрватска би можела да извлече лекција од Шведска: наместо евтини етикети и морализирање, време е за отворена, искрена и непријатна дискусија за вистинските предизвици што ги носи масовната имиграција од културно оддалечени општества. Бидејќи ако ние не го сториме тоа, демографијата и реалноста ќе го сторат тоа наместо нас - на наша сметка“, пишува тој.
