Само на федерално ниво, во 2025 година мигрантите ги чинеле германските даночни обврзници 24,8 милијарди евра.
Вистинската сума е многу поголема, пишува Ремикс.
Во конечната пресметка влегуваат и милијарди eвра од поединечните федерални и општински единици кои морале да повлечат пари од сопствените локални даночни приходи за да ги покријат нивните дефицити предизвикани од масовната имиграција.
Претходните години сугерираат дека оваа бројка е најмалку од 15 до 20 милијарди евра, што значи дека вкупната сума веројатно е над 40 милијарди, ако не и до 50 милијарди евра.
Едно од контроверзните прашање е точно колку пари федералната влада им префрла на државите и општините, кои тврдат дека немаат доволно да ги покријат сите трошоци од ваков тип.
Во суштина, федералната влада исплаќа само фиксна стапка по барање за азил, во износ од 7.500 евра. Таа има и дополнителни барања за трошоците поврзани со враќање на мигрантите, но федералните единици посочуваат дека вкупните трошоци за миграцијата се значително повисоки од ресурсите од ДДВ што им се даваат. Тука се трошоците за домување, директни социјални бенефиции, курсеви за интеграција и слично.
Германските даночни обврзници ги покриваат и сметките поврзани со значителната популација на странски затвореници, значително зголемените полициски сили, борбата против тероризмот.
Скриените трошоци на овој проблем се значително повисоките цени на домување, поголем сообраќај, преполни болници и подолго време на чекање за медицински третмани.
Кога барателите на азил првпат пристигнуваат во Германија, тие не се членови на системот за здравствено осигурување но според законот, нивните трошоци за здравствена заштита се покриени при што локалните општини и државните социјални канцеларии ги плаќаат нивните сметки.
Финансиските проблеми започнуваат откако ќе се одобри барањето за азил на мигрантот или ако тој е во земјата 36 месеци без конечна одлука. Во тој момент, тие преминуваат во стандардниот систем на социјална помош кој важи за сите граѓани на државата.
