- „Србија ќе биде цврсто на европскиот пат, иако анкетите покажуваат дека тој пат во Србија не е најпопуларен. Бевме под санкции цела деценија и затоа имаме поинакви сентименти кон санкциите, но Србија добро ја разбра пораката на Германија и останатите“, изјави Вучиќ по средбата со германскиот канцелар Олаф Шолц.
- „Нам дури за две години може да ни дојде некој енергенс од некаде, но прашање е што ќе дојде. Од наша страна ние веќе работиме на тн бугарски конектор но Бугарите допрва треба да распишат тендер па уште 300 дена да го изградат. Што да донесеме, од каде? Тоа не паѓа од небо. Германија е 55% зависна од рускиот гас, ние 100 посто“, рече Вучиќ по средбата со германската шефица на дипломатијата Аналена Бербок.
- „Молам за малку почит кон земјата во која се убиени 82 деца. Мора да се најде компромисно решение, не решение кое ќе биде наметнато. Пред Србија се тешки времиња, верувам дека ќе успееме да опстанеме и да бидеме доверлив партнер. Ве молам на една суверена земја да ѝ дозволите да има право да искаже свои резерви по одредени прашања. Немојте да ни браните да имаме свое мислење“, изјави Вуќи по средбата со германската министерка за одбрана, Кристин Ламбрехт.
- По неколкугодишно напредување на Паркинсоновата болест, на 81 година почина екс директорот на ФБИ, Риберт Мулер, во последните години најпознат по тоа што ја водеше јаловата истрага за наводната вмешаност на Русија во американските избори и улогата на Доналд Трамп во тоа.
- „Починал Роберт Мулер. Добро. Драго ми е за тоа. Не ќе може веќе да им напакости на невини луѓе,“ напиша Доналд Трамп по тој повод.
- Мулер беше прв човек на ФБИ од 2001 до 2013 година и има најдолго останато на таа фунција после Едгар Џеј Хувер. Работел на истрагите за Нориега од Панама, њујоршкиот гангстер Џон Гети, експлодирањето на американскиот патнички авион Пан Ам во 1988...
- За бесчуствителноста на пораката на Трамп по повод смртта на Мулер, лидерот на Демократите во Сенатот, Чак Шумер, рече: „Неговата суровост има поента, да го одвлече вниманието од поскапувањето на горивата, неговата бесцелна војна, злоупотребите на мигрантските служби, документите на Епстин....“
- Некои ги сакаат Мартиноски и Личеноски и Кондовски, за мене најголемиот беше Пенушлиски, таа магија никој не може да ја подари на овој свет, на оваа изгубена држава, која има сѐ, а сè прави за да нема ништо. Колку веста за заминувањето на Пенушлиски е болно за оваа држава, толку беше незамисливо и тивкото збогум на неговата и нашата Илинка Митрева.
- Булдожери за Македонија. Нашите чувари на државата, на оваа куќа која кој стига ја расклатува, ја понижува и потпалува, особено баш заради тоа, моравме да ги имаме Илинка и Илчо, застанати на ветрометина, со свои раце ја држеа, кога ја напаѓаа од сите страни. Не знаеме да цениме такви луѓе, да ги чуваме и штитиме. Затоа и имаме ваква држава.
- „Немаше никаква приврзаност кон нештата – само кон идеите, креацијата и луѓето. Беше исклучителен уметник, познат на многумина, но рамнодушен кон тоа да биде познат. Неговите идоли беа уметници, каубои, пијаници и Хозе Мухика“, напиша неговиот син Илија Митрев Пенушлиски.
