„Fuck the Pain Away“ е песна од Пичис (Мерил Нискер, се вклучува во снимката), А Дејв Грол и Грег Курстин ја преработуваат во чест на Ханука, во серијал во кој преработуваат еврејски артисти. Супер песничка од пред 20 години, супер преработка.

Почнаа празничните лудории, време кога некои луѓе добиваат еуфорично чувство дека само еднаш се живее, а еволуцијата баш тогаш прави редовно прочистување на списокот па решава да не им се меша во еуфоријата.

Кажете дека се имаме разлигавено и дека сме станале кринџ, ама и ние сме луѓе и не можеме секогаш да одолееме на таа магична божиќна и новогодишна атмосфера, време за најблиските, време за нивно радување со подароци кои ќе им ги топлат срцата цела година.

Натпревар во прецизно синхронизирано одење, и нормално дека се оддржува во Јапонија, и не е ништо ново, бидејќи ова го прават уште од 1966.

Во Сан Фернандо во ЛА, Универзал има комплекс од филмски и телевизиси студија, отворен уште во 1915 година а денес распослан на 1.600 квадратни километри, со 30 звучни сцени и 156 одделни структури. Па уште го имаме Стивен Спилберг за водич.

Сега кога буџите од Фајзер, Модерна и другите тријат раце и ги планираат своите нови јахти и љубовници, да се потсетиме на една друга вакцина и на еден поинаков човек кој, прашан кој ја поседува неговата вакцина, одговори: „Луѓето. Нема патент. Можете ли да го патентирате Сонцето?“

После Елон Маск, и комичарот Рон Вајтс веројатно реши да собере партали од Калифорнија и да се врати во родниот Тексас. Добро, не баш партали. Местото на Беверли Хилс го купил пред 10 години за 1,5 милиони долари, сега овој огромен и троа кичест мавзолеј го продава (крајно шармантно) за 7 милиони. Никому не му треба волкава куќа. Никому. Особено не денес на Вајт кој пред некое време побара да престане да плаќа алиментација на бивашата (25.000 долари месечно) зашто пандемијата му ги уништила приходите. 

Можеби Американците останаа предолго во Авганистан, можеби цела таа нивна мисија беше контроверзна, тешко оправдлива, скапа во пари и прескапа во човечки животи, но, „након свих ових година“, може да се каже дека Американците успеаја да ги освојат „срцата и умовите“ на локалното население. Еве, погледајте.

Доколку девојка искрено и без никакви калкуланства зборува за нејзиниот однос кон дечковци, човек може да помисли, блазе си му на оној што е со неа. Само што, не. Ич не.

91 годишен Англичанец закажал вакцинирање за ковид ама го утнал терминот и не е задоволен ни со добиениот ручек ни со утката. „Нема поента сега да умрам кога веќе толку сум поживеал, нели?“ со право прашува овој убав Кит Ричардс.  

„Им љубоморам на луѓето што не се знаат со тебе“ е една од врвните навреди на списокот на тема „Како да навредиш некого без да го опцуеш“.

Откако на последното чистење крокодили ни излегоа од под копчињата, по ново тастатурата ја чистиме со огнофрлач. Меѓутоа, видиш, имало и луѓе кои редовно си ги пазат тастатурите.

Некаде околу 30-та секунда од видеото нараторот кажува како главниот лик (месарот) не е утрински човек како останатите Јапонци, па сабајлечки сака некоја минута да се доспие на каучот во дневна. Пред да го каже тоа сподели и уште еден факт, месарот станува во 6 и 30 сабајле. Нема раат за Јапонциве. Плус ќе се изнагледате вонземјански напредни навики и правила според кои живеат (пример, секоја фирма плаќа ѓубре по вреќа, а една полна средно голема вреќа ѓубре чини 1,2 долари).

Уште од Мел Брукс и за нас формативниот негов филм, кај нас тогаш преведен како „Смешната страна на историјата“, живо нè забављаат малите, небитни и „шо ти е гајле дали се точни“ приказни од минатото, како некаков антидот за големите истории во кои сме принудени да се прпелкаме, што објективно, што од тупаџии кои ги знаат сите тајни. Одиме со една таква приказна од паралелната историја.

Венко Филипче деновиве даде јако фолирантска изјава. Министерот кој во денови со 40 мртви од ковид наоѓаше време на Фејсбук да објавува хвалоспеви за визионерството на Заев, вика дека протокол има само што не е унифициран затоа што имало разни клинички слики (?!) Тоа е како да кажеш дека во фудбалот нема унифицирани правила на игра затоа што постојат безброј фудбалски ситуации и секоја од нив бара посебен пристап.

На 25-ти ноември, жена влегува во Алди (ланец на буџет супермаркети) и прави штета од околу 130.000 долари исклучиво со кршење на шишињата алкохол што ги има на полиците во супермаркетот.

Постојат кражби како оние што сме ги гледале во филмовите со Оушеновите 11, 12, 13.... Заебани, комплицирани, разработени до детал. А постојат и вакви.

Нејасно е зошто воопшто постои тоа борење кога во првата прилика кога сакаш стварно да потепаш некого, фаќаш со боксови. Особено ако едниот е од Ингушетија а другиот од Осетија. Глејте бе какви чукариња се. Среќа што овие не знаат да извадат пасош, инаку Мекрегор го јадел.

Да, парите се разликата, ама многу често кога се читаат бројките се губи осетот за тоа за колку многу пари стварно станува збор. Пример: 1 милион секунди = околу десетина дена; 1 милијарда секунди = 32 години.

Луѓе веќе не се радуваат на подароци како што се радуваа на времето, жени се плашат да седнат на колено и најлошо, 24/7 се разнесуваат пратки. Ништо не е како што беше.

Правилото е дека секој пат кога ќе видите дека во понуда има нешто „средно“ бидете сигурни дека тоа е таму само за вас, чисто за „големото“ да не ви изгледа страшно.

„Ве молам смирено продолжете со работа“ ќе им каже надзорникот на 1.200-те јапонски инженери и работници со задача во 01 часот по полноќ да сменат цел еден сегмент од метрото во Токио. Па што почнувале во 01 часот наутро, кога може пример во понеделник? Затоа што во 01 часот им е последниот воз за дента, а во 5 часот е првиот за утре дента, и треба да се готови.

Меѓу другото и затоа што мажот им ја чисти колата од снег пред зграда.

„Луѓето веќе не го ценат контекстот,“ вели актерот за денешната нелиберална патернализирачка култура во која e доволно некому да му извадат неколку збора од питај бога кој и со каква поента муабет, и тоа да заврши со негово прогонство од јавниот живот.