Во доцна зима, во американската држава Пенсилванија, љубители на кокичето се собираат на годишен настан посветен на неговата убавина и издржливост. Галантус-от, како што гласи неговото латинско име (од грчкото - гала, млеко и антос, цвет), е растение кое иако е мало и ненаметливо, инспирира вистинска страст кај овие градинари. На собирот, посетителите разменуваат растенија, искуства и приказни, создавајќи чувство на заедништво.
Она што ги привлекува луѓето кај кокичето не е само неговата способност да цвета во најстудениот период од годината, туку и неговата суптилна убавина. Различните сорти откриваат мали, речиси скриени детали – зелени шари, форми што личат на срца или орнаменти – кои можат да се забележат само ако човек застане и погледне внимателно. Токму тоа забавување и внимание кон ситното, велат љубителите, ја менува перцепцијата на зимата и ја прави помалку мрачна.
Кокичето не е само симболично, туку и биолошки издржливо. Неговите остри листови можат да пробијат замрзната почва, а самото растение создава супстанци што го штитат од мраз. Цвета токму кога природата е најтивка, нудејќи храна за инсектите и знак дека животот продолжува.
Со векови, луѓето му припишуваат значења на овој цвет – надеж, светлина по темнината, нов почеток. Често се сади и на гробишта, како тивок потсетник дека и по крајот (можеби) има продолженија.
