Моделот за предвидување на иднината на планетата Земја на Ем-ај-ти од 1970-тите бил развиен од компјутерскиот пионер Џеј Форестер, еден од основачите на системската динамика – метод што се обидува да ги разбере сложените врски меѓу населението, индустријата, ресурсите, загадувањето и економијата. Неговите идеи подоцна станале основа за познатиот извештај „Limits to Growth“ („Граници на растот“), објавен во 1972 година од организацијата Римски клуб.
Компјутерската симулација анализирала што би се случило ако човештвото продолжи со постојан економски раст, масовна индустријализација и прекумерно трошење на природните ресурси. Според моделот, светот постепено би влегол во криза: загадувањето би растело, ресурсите би се намалувале, а квалитетот на животот би почнал да опаѓа уште од средината на 20 век. До околу 2040 година, според пресметките, би дошло до сериозен цивилизациски колапс.
Ова „крај на светот“ не значи уништување на планетата, туку распад на модерниот начин на живот каков што го познаваме – нестабилни држави, нарушени синџири на снабдување, проблеми со храната, климатски катастрофи и големи економски и општествени потреси.
Интересно е што датумот што го предвидел моделот – околу средината на 21 век – се совпаднал со многу постари апокалиптични идеи. Во 18 век, Исак Њутн исто така предвидувал дека светот би можел драматично да се промени околу 2060 година, иако неговите пресметки биле базирани на библиски толкувања, а не на наука.
За разлика од религиозните пророштва, научниците од Ем-ај-ти не зборувале за божествена казна или мистични настани. Нивните сценарија биле резултат на податоци: раст на населението, прекумерно производство, загадување и ограничени природни ресурси. Многумина денес сметаат дека дел од тие предупредувања биле изненадувачки точни, особено во однос на климатските промени и еколошките кризи.
Сепак, авторите на моделот никогаш не тврделе дека иднината е однапред одредена. И самиот Форестер подоцна предупредувал дека компјутерските модели не се пророштва, туку алатки за размислување. Тој сметал дека најголемата опасност е кога луѓето реагираат импулсивно и без разбирање на сложените глобални системи, со што понекогаш дополнително ги влошуваат проблемите.
Извештајот со децении бил критикуван како претерано песимистички и „нео-малтузијански“, но во последните години повторно добива внимание поради сè почестите еколошки и економски кризи. Иако никој не може со сигурност да ја предвиди иднината, приказната за овој модел останува потсетник колку рано научниците почнале да предупредуваат дека бесконечниот раст на ограничена планета има свои граници.
