На Американците им се смачи од губење војни. Корејската војна заврши нерешено. Виетнам беше јасен пораз, исто како и војната во Ирак од 2003 година и „вечната војна“ во Авганистан. Војната во Косово од 1999 година тешко може да се нарече триумф. Окупацијата на малата островска држава Гренада во 1983 година беше толку нерамноправен судир што тешко може да се смета за вистинска војна, па единствената јасна победа на САД беше Заливската војна од 1991 година.
Америка и нејзините сојузници навистина победија и во Студената војна, но тоа е исклучок што го потврдува правилото, бидејќи никогаш не вклучуваше директен вооружен судир со Советскиот Сојуз.
Слабите резултати сигурно не се поради недостаток на пари или огнена моќ, бидејќи САД остануваат исклучително вешти во уништувањето цели, дури и на големи растојанија од сопствените брегови. Тој капацитет можеби е донекаде намален во моментов, со оглед на тоа како претседателот Доналд Трамп и секретарот за одбрана Пит Хегсет ги потрошија залихите на ракети во нивната безумна војна против Иран, но тој фактор не објаснува зошто победата е толку тешко достижна.
Причината не е ниту недоволна храброст на американските вооружени сили, кои и понатаму се подготвени да се изложат на опасност, честопати и херојски. И секако не затоа што на војниците им недостига тестостерон, без оглед на тоа што можеби мисли шефот на Пентагон. Напротив, вистинските причини поради кои САД постојано губат војни се од стратешка и структурна природа. Земјата води војни по сопствен избор, во кои скромни интереси се комбинираат со крајно амбициозни цели, како што е обидот да се преобликува некое странско општество според американскиот модел, забележува Стивен Волт, професор по меѓународни односи на Универзитетот Харвард.
Противниците обично се многу порешителни од Американците, бидејќи се борат за опстанок или за зачувување на својата независност и автономија. Како и во повеќето, ако не и во сите асиметрични конфликти, послабата страна не победува преку триумф на бојното поле, туку преку тоа што не губи и го чека посилниот непријател да сфати дека едноставно не вреди да додава војници и пари во безизлезна ситуација.
САД бранеа значајни интереси на Корејскиот Полуостров, бидејќи евентуалната неспорна победа на комунистите таму можеше значително да влијае врз текот на Студената војна во Азија. Но, Кина ги доживуваше американските напори за обединување на полуостровот како егзистенцијална закана и на крајот жртвуваше најмалку 200.000 војници за да го спречи тој исход.
Во Виетнам, САД се соочија со жестокиот национализам на комунистичкото движење на Виетнам, сила што претходно ја поразила француската колонијална власт и се покажала како невозможно да се искорени. Иако лидерите некое време успеваа да ги убедат Американците дека спречувањето на комунистичка победа е од „витално значење“, на крајот јавноста се сврте против навидум бескрајната војна, изнуди повлекување на САД и го отвори патот за конечниот триумф на Ханој.
Слична судбина ги одреди и несреќните исходи во Ирак и Авганистан. Садам Хусеин постојано предизвикуваше проблеми, но до 2003 година беше ставен под контрола, неговите програми за оружје беа демонтирани и немаше апсолутно никаква улога во терористичките напади од 11 септември. Според тоа, неговото соборување не претставуваше витален интерес за САД.
Вашингтон имаше оправдани причини да тргне по Осама бин Ладен и неговите домаќини – талибанците, но одлуката да се остане таму со цел Авганистан да се претвори во демократија од западен тип предизвика жесток отпор од општество со репутација на „гробишта на империите“.
Заливската војна од 1991 година претставува очигледен исклучок, бидејќи во овој случај целите беа целосно усогласени со американските интереси. Сепак, претседателот Џорџ Х.В. Буш мудро одлучи да не оди до Багдад и да не го собори режимот, бидејќи таков потег би ги надминал овластувањата дадени од Советот за безбедност на ОН и би ги принудил САД да окупираат и да управуваат со поделено општество исполнето со незадоволство.
Накратко, проблемот не е во тоа што САД не знаат како да водат војни. Проблемот е што тие обично водат погрешни војни за погрешни цели, што ја поткопува довербата на сојузниците и го отежнува натпреварот со вистински ривали, како што е Кина. Една од многуте причини зошто тоа се случува дури и под претседател кој тврдеше дека се противи на „вечните војни“, е постојаната неподготвеност на надворешно-политичка елита да преземе одговорност. Сè додека не се признаат грешките, Американците ќе мора да се навикнат на разочарувања, пишува Волт во колумна во Форин полиси.
