Што ја мотивира Германија да води ваква или онаква политика во конфликтот околу Украина, кој тлее од 2014 година и беснее од 2022 година? Оправдувањето презентирано на јавноста е добро познато. Со воената инвазија Русија го прекрши европскиот мировен поредок кодифициран по 1990 година. Агресорот не смее да биде награден, а мировниот поредок мора да се воспостави.
Ова резултира со поддршка за Украина „колку што е потребно“.
Мораме да ја заштитиме Украина од каква било идна агресија од страна на Русија, вели министерот Борис Писториус.
Всушност, Германија нема никаква обврска кон Украина, која не е членка на НАТО. Писториус дејствува со степен на великодушност како и последниот германски цар, кој ѝ даде на Австро-Унгарија бланко чек во летото 1914 година, со сите последици за кои подоцна се жалеше.
Со вкупен обем од околу 55 милијарди евра, Германија е најголемиот европски поддржувач на Украина, гордо објавува Министерството за одбрана.
Килскиот институт за светска економија наведува малку поинакви бројки: 41,7 милијарди евра директна билатерална помош и 35,9 милијарди евра за украинските бегалци во Германија, како и за гаранции за извоз и инвестиции. Вкупно, тоа би изнесувало 77,6 милијарди евра од 2022 година.
Што се однесува до придонесот за мировно решение, нема независни германски иницијативи. Фокусот е на поддршка на украинската преговарачка позиција и притисок врз Русија, и воено и преку санкции. Во меѓувреме, САД следат сосема неортодоксен пристап. Двајца недипломати, зетот на претседателот Трамп и инвеститор во недвижности се среќаваат со руски преговарачи и рускиот претседател и со неговиот противник. Дали нешто ќе произлезе од тоа, останува да се види. Но, факт е: САД се во играта. Европејците гледаат - и ќе мора да ја платат сметката.
Германија не презема ни воен ризик. Континуираното одбивање да се испорачаат ракети со долг дострел покажува колку макотрпно владата внимава да не биде сфатена како воинствена страна.
Политички, се избира патот на најмал отпор. Оваа стратегија може да се продаде и на домашен и на меѓународен план како „посветеност на принципите“. На крајот, нема да има победнички мир, а камоли враќање на статус кво пред февруари 2022 година. Русија ќе излезе од конфликтот со територијална добивка. Со одржување на достоинствен молк, Германија ги мие рацете од ова прашање. Нема да биде на преговарачката маса, без разлика дали за три месеци или по три години.
Војната има и позитивни аспекти. Стравот од руска агресија поттикнува кохезија и е едно од ретките нешта што сè уште обединува широки сегменти од германското население, низ целиот политички спектар.
На крај, но не и најмалку важно, војната може да биде профитабилна. Ова го покажува растот на приходите на четирите германски компании на листата на 100-те најголеми производители на оружје во светот. Во годината пред руската инвазија, „Рајнметал“, „ТисенКруп“, „Хенсолдт“ и „Дил“ остварија вкупен приход од 7,86 милијарди евра. До 2024 година, оваа бројка се искачи на 13,8 милијарди евра. За зголемување на приходите од 75% во рок од три години другите индустрии можат само да сонуваат.
Поранешниот вицеканцелар, министер за економија и за надворешни работи Зигмар Габриел веројатно е доста среќен во надзорниот одбор на „Рајнметал“, како и поранешниот министер за одбрана Франц Јозеф Јунг до 2022 година. Пратеникот Бастијан Ернст работеше во „Рајнметал Електроникс“, а потоа во „Динамит Нобел Дифенс“. Флоријан Хан, државен министер во Сојузното министерство за надворешни работи, беше член на надзорниот одбор на IABG, компанија која исто така обезбедува услуги за одбранбениот сектор. Поранешниот министер за развој Дирк Нибел работеше за „Рајнметал“ повеќе од десет години.
Човек би помислил дека на Германија не ѝ оди толку лошо со војната. Како најголеми поддржувачи на Украина, ние ги жнееме плодовите; одбивањето да разговараме со Москва демонстрира морален став; им ги оставаме валканите компромиси на другите; не треба да се плашиме дека Германија ќе дејствува сама; се избегнуваат ризиците, а некои дури и профитираат од тоа.
