Американскиот уметнички лизгач Максим Наумов го доживеа своето олимписко деби на најемотивниот можен начин, со солзи во очите и фотографија во рацете.
По завршувањето на кратката програма, 24-годишниот лизгач ја извади сликата од својот костим, ја бакна и се расплака. На фотографијата се неговите родители Вадим Наумов и Евгенија Шишкова кои го држат за раце на лизгалиште кога имал само две години.
Публиката во Милано стана на нозе. Тоа не беше само спортски момент. Тоа беше човечка приказна. Трагедија што го промени животот.
Во јануари 2025 година, животот на Максим засекогаш се промени. Неговите родители, поранешни светски шампиони во парови во уметничко лизгање и негови најголеми поддржувачи, загинаа во авионска несреќа над Вашингтон. Авионот со 67 лица се судри со воен хеликоптер. Немаше преживеани.
Се враќале од националното првенство на САД, каде што настапувал нивниот син. Со еден удар, Максим остана без родители, без тренери, без столбот на својот свет. Болката му станала мотивација.
По трагедијата, самиот призна дека не знаел дали повторно ќе има сила да стапне на мразот. Но токму таму, на лизгалиштето, ја пронашол својата терапија. Во тренинзите ја претворал болката во енергија. Во секој скок – спомен. Во секој чекор, нивна лекција.
„Го чувствував нивното присуство со мене“, изјави по настапот.
И чудото се случи. Наумов избори олимписка норма и замина во Италија носејќи нешто повредно од било каков спортски реквизит, фотографија од своето детство. Олимписки момент што ќе остане запаметен.
Во кратката програма освои 85.65 поени и се пласираше во слободната програма. Но резултатот беше само бројка. Она што светот го памети е моментот кога клекна, ја бакна фотографијата и се насмевна низ солзи.
Насмевка на човек кој верува дека неговите родители го гледаат одозгора.
Вадим Наумов и Евгенија Шишкова не беа само негови родители. Тие беа светски шампиони, тренери, визионери. Но пред сè, неговата најголема љубов и поддршка. Во Милано, нивниот син не настапи сам. Настапи со нив.
И токму затоа неговото олимписки деби не беше само спортска приказна. Тоа беше сведоштво дека љубовта не исчезнува, дека спомените даваат сила и дека понекогаш, зад најсилните настапи стои најголемата болка.
Мразот се топи. Но ваквите моменти остануваат засекогаш.
