- Иронично е тврдењето што ни се дава во својство на анестезија дека со постојниот „француски предлог“ допрва се „гарантирал“ македонскиот јазик.
- Еден јазик по природа не е предмет на надворешни „гаранции“, туку на суверената волја на неговите говорители да го користат, кодифицираат и именуваат како што сакаат.
- Исказите за некакви дополнителни „гаранции“ се само пословичното ‘ишкање на мувата од капата’, кои укажуваат на спротивното - дека веројатно некој е со намера да го проблематизира јазикот… а, се прашувам, со тоа и сувереноста на државата, нели?
- Депресивно делува таа, како да ја наречеме, ‘енергија на самоизмама’, небаре уживаме во тоа да бидеме лажени. Сè е déjà vu на ситуацијата од пред три-четири години. Еве ги повторно ‘евро-емисарите’ сјатени врз нас, исти им се и изјавите, коишто се сведуваат на три тврдења: 1) ‘морате да прифатите заради ЕУ’; 2) ‘ова е последното нешто што се бара од вас’, и 3) ‘сега или никогаш…’
- Ако Преспанскиот договор беше ‘последната и најголема жртва’ што наводно ни ги отвораше портите во ЕУ, од каде сега испадна овој уште ‘попоследен’ предлог што бара од нас уште ‘понајголема’ жртва?
- По неколкугодишно напредување на Паркинсоновата болест, на 81 година почина екс директорот на ФБИ, Риберт Мулер, во последните години најпознат по тоа што ја водеше јаловата истрага за наводната вмешаност на Русија во американските избори и улогата на Доналд Трамп во тоа.
- „Починал Роберт Мулер. Добро. Драго ми е за тоа. Не ќе може веќе да им напакости на невини луѓе,“ напиша Доналд Трамп по тој повод.
- Мулер беше прв човек на ФБИ од 2001 до 2013 година и има најдолго останато на таа фунција после Едгар Џеј Хувер. Работел на истрагите за Нориега од Панама, њујоршкиот гангстер Џон Гети, експлодирањето на американскиот патнички авион Пан Ам во 1988...
- За бесчуствителноста на пораката на Трамп по повод смртта на Мулер, лидерот на Демократите во Сенатот, Чак Шумер, рече: „Неговата суровост има поента, да го одвлече вниманието од поскапувањето на горивата, неговата бесцелна војна, злоупотребите на мигрантските служби, документите на Епстин....“
- Некои ги сакаат Мартиноски и Личеноски и Кондовски, за мене најголемиот беше Пенушлиски, таа магија никој не може да ја подари на овој свет, на оваа изгубена држава, која има сѐ, а сè прави за да нема ништо. Колку веста за заминувањето на Пенушлиски е болно за оваа држава, толку беше незамисливо и тивкото збогум на неговата и нашата Илинка Митрева.
- Булдожери за Македонија. Нашите чувари на државата, на оваа куќа која кој стига ја расклатува, ја понижува и потпалува, особено баш заради тоа, моравме да ги имаме Илинка и Илчо, застанати на ветрометина, со свои раце ја држеа, кога ја напаѓаа од сите страни. Не знаеме да цениме такви луѓе, да ги чуваме и штитиме. Затоа и имаме ваква држава.
- „Немаше никаква приврзаност кон нештата – само кон идеите, креацијата и луѓето. Беше исклучителен уметник, познат на многумина, но рамнодушен кон тоа да биде познат. Неговите идоли беа уметници, каубои, пијаници и Хозе Мухика“, напиша неговиот син Илија Митрев Пенушлиски.
