После 10-те песни составени од наслови на офф.нет, решивме да го прошириме полето за поетска инспирација. Еве неколку составени од наслови на денешни вести кои ги најдовме на агрегаторот Daily.mk. Заеднички на сите би можел да им биде - „Животиште“.

Дизајнот на некоја серија често има клучна улога во нејзината привлечност и убедливост. Особено ако токму сценографските детали и реквизити се оние кои треба да го водат гледачот низ заплетканата приказна. Како во случајот со оваа.

Eден од начините на кои некои современи жени искажуваат отпор кон хегемонистичката и шовинистичка машка културна матрица е одлуката да не им биде гајле дали влакна им штрчат од под мишка или им ѕиркаат од под хулахопка. Но практиката на женско „обезвлакнување" е историски долга, а во отсуство на креми за депилација и бричеви знаела да биде и опасна.

Што би рекол Платон за Гугл, магнетна резонанца или за Сител - тоа се оние прашања кои на прв поглед делуваат евтино, но од друга страна овозможуваат таков увид во ставовите на античките филозофи кои инаку делуваат неповрзано со современиот живот. 

Повеќе од 400 фотографии на познатиот актер и режисер стоеле неколку години во шифоњер во неговата куќа, помешани со новогодишни украси.

Во 1879, 44-годишниот Марк Твен се качил на подумот на еден џентлменски клуб во Париз и одржал предавање на тема „Неколку мисли за науката на онанизмот". Тоа во 2009 е адаптирано во книшка под наслов „За мастурбацијата", придружена со 30 ретро илустрации.

Музички овие три композиции на Моцарт звучат „нормално", сè додека не се заслушате во стиховите. Или човекот се забавувал, или тие се резултат на „импресивниот список" психијатриски проблеми кои наводно ги имал. Еве ги, без цензура.

Да ја ситниш четвртата деценија е малку зафркнато. Шансите некои работи да се случат по прв пат, или да се повторат, се тенчат. На пазар уште те викаат „девојче“, ама во продавница „госпоѓо“. Виктор Иго ја нарекувал оваа возраст „старост на младоста“, и имал право. Затоа што во неа е содржана и мудроста на искуството, но и желбата уште да се колва од трошките на лудоста.

Филмот со непрепознатливо добриот Метју МекКонахи е номиниран во шест категории, меѓу другото за најдобар филм, главна и споредна улога. Не знаеме што од ова ќе добие вечерва, но и без статуетката неговата приказна е фасцинантна. Прв, пред цели дваесет години, ја забележал еден новинар.

Оние огласи од типот „пишувам докторски, поволно" наскоро ќе ги снема - ваквите вносни занимања ќе ги заменат компјутерски програми. Искористете ги додека се бесплатни, а ако ве фатат бруката и не е толку голема колку што се чини на прв поглед.

Инспирирана од денешната статија за твитерџијата кој си го нашол чарето, прочепкав по мојот изминат твитер труд. Чаре додуша не најдов, ама по првата збирка, издвоив твитови за уште една. 

Секој оној кој се мачи да напише тн. „стручен“ текст, а ја има вкусено сласта на брзопотезното лежено изразување во 140 карактери, ќе знае што мака имал Јаросински. Но дали афоризмите навистина се неакадемски и несериозни, или тие биле основна алатка на изразување и на големите филозофи?

Одамна во нашиот град не дошол асален циркус, кој би нè оставил без здив. Или пак ние сме остареле и сме заборавиле да им се радуваме. Дека сепак порано циркусот нудел многу повозбудливи доживувања од сликање со пони покажуваат и овие постери. 

Не ни текнува дали ваква традиција имало и кај нас, но во рачното насликаните филмски постери дефинитивно има некаква магија. Таа за жал полека згаснува, со заминувањето на последните уметници кои се занимаваат со овој жанр. Василис Димитриу е еден од нив.

Во февруари 1910 Томас С. Елиот почнал со пишување на песната која за многумина го означува преминот од романтичниот стих на доцниот 19 век кон модернизмот. Таа е за сите оние кои се осмелуваат да го вознемират космосот, пиејќи го утринското кафе.

Koга викендов дознавме дека Анте Томиќ среде лежерно пиење кафе на сплитската рива бил полиен со гомна од непознат сторител, до тука ни засмрде. Затоа што такви анонимни шупаци кои одвојуваат од уста за да наполнат една кофа, и на ваков начин да стапат во дијалог со послабиот, има насекаде.

И до сега сме пишувале за чудните начини на добивање музика, од виршли, банани, растителни протеини, ама ова до сега сме го немале - музика од лижење.

Можете ли да замислите книга во која не се означени броевите на страниците? Иако до скоро беше кралица на структурирањето на текстот, класичната пагинација наскоро можеби ќе го препушти своето владеење на некои други начини на означување.

Ќе има илјада тома, со над четири милиони статии од 20 милиони волонтери. И ќе биде отпечатена на хартија. 

Веројатно веќе ви е позната нашата опсесија со непреводливоста. Ама па како да не бидеш воодушевен кога ќе видиш дека постои збор за нешто што отсекогаш си сакал да го вербализираш, ама пустото немало како.

Една од нус-појавите кога ќе станеш славен писател е твојата наводна компетенција да делиш умни совети за тоа како треба да се пишува. „Дозволи им на мислите да си играат", „сонувај со отворени очи"...За среќа, има и такви кои се многу реални и практични. Под ова на Атвуд за болките во грб се потпишуваме со два пршлена.

Адвокат и сликар прават илустрирана книга за професија која е вградена во неофицијалната историја на Белград од почетокот на 19. век. Авторитетот Данило е на потег за слична „студија на случај" од нашиот главен град.

Еве една игра која го консумираше поголемиот дел од нашиот.

Јунџин Ли е графичка дизајнерка од Њујорк со корејско потекло. Ви претставуваме три нејзини симпатични проекти. За два од нив ви треба само да одите по улици и да чепкате по ѓубре.