Енди Хардвик има 51 година, вообичаено е здрав и во добра кондиција, и во нормални времиња оди на вежбање околу 3 пати неделно. Хардвик повремено страда и од астма. Видеото го прави по инсистирање на неговите роднини и пријатели, за да го пренесе своето искуство на другите.

Дури и сред апокалиптични моменти за земјата, стари Италијанци не се откажуваат од навиката да шмркнат еспресо на шанк, па ти колку сакаш расправај им се да не мрдаат од дома.

Малата Лејла добива информација дека конечно затвораат Мекдоналдс, Пица Хат, Нандо, кинески џанк фуд и сите други нездрави јадења, дека нема веќе ни испорака на храна и дека ќе може да ужива во она што дома ѝ го приготвува мајка ѝ. Еве ја реакцијата на Лејла:

Додека времето почна да се пресметува од една до друга прес-конференција, лесно се заборава дека на терен докторите и медицинските лица уште малку ќе прават еден месец (барем кај нас) како непрестајно, со хокеарски измени, даваат сè од себе за бројките што се соопштуваат на прес-конференции да бидат што е можно помали и помалку трагични. Сето тоа се одвива во 8, 10, 12, 24 и којзнае колку часовни смени, во кои секој од нив мора да носи најмалку маска на лице како заштита.

Сеќавањата на доктор Ана Глигиќ се толку свежи што таа уште го памти бројот на контакти на нултиот заболен, човек кој од Скопје тргнал на аџилак во Мека и Медина.

Од мега популарната југословенска серија Театар в куќи од 70-тите години, серија која по сите параметри со носеше рамо до рамо со семејните ситкоми на BBC од тие времиња. 

Еден од најпознатите сегменти од култната серија на Карл Саган ја добива вистинската боја во атмосферата во која допрва ќе живееме: втренчени од невидливиот непријател ќе кмишиме во своите пештери, еднаш дневно излегуваш по храна, или ти нешто ќе убиеш или нешто тебе ќе те убие.... А се мислевме шерифи и се понашавме како шмизли. Сакавме до Марс, сега не можеме ни до Предејане.

Некоја снимка од некој роденден од некаде во Америка со некој бенд и некој пејач со мерак на „Let's Get It On“. Ништо од ова ни приближно не најавува колку е добар декото.

Од сите држави чиј секојдневен живот е изместен од безмислосната диктатура на коронавирусот, токму во најбогата нација на планетава највпечатливо се манифестира апстиненцијата од благодетите на регуларниот начин на живот и паниката дали ќе има што да јадеме (и со што да се бришеме). Снимка од ред пред еден американски супермаркет, што трае.

Никогаш нешто повознемирувачко нема да ви биде кажано вака смирено. Главна тема ширење вируси (не само сегашниот), и две споредни: ракување и миење раце. Уплав да те фати.

Додека да се постигне посакуваното ниво на карантин во Италија, италијанските власти искинаа нерви со своите граѓани кои сред епидемија решиле дека сакаат да одат на фризер, да прават полуматура, да шетаат кучиња... Меѓу овие со истенчени нерви имаше и голем број градоначалници.

Жителите на Бамберг лагодно сместен во северна Баварија, уште полагодно во некој полуопуштен карантин, излегуваат на тераси за да ги поздрават и окуражат сите жители на Италија кои со недели се во рововска битка со ковид-19, со една од најпартизанските песни на сите времиња „Bella Ciao“

Прашањето е „Кои 3 совети Италијанците би му ги кажале на светот во моментов?“. Одговорот е – имам 5 совети.

Најмал проблем е како и дали воопшто ЕУ некогаш ќе успее да се опорави од оваа погубно срамна епизода во која откако ниедна земја членка не мрдна со прст по апелот на сојузничка Италија да ѝ се помогне, таму помош пратија Кина и Русија а сега и сиромашната Куба праќа бригада oд 52 доктори и асистенти во богатата Ломбардија. Некои слики ќе останат врежани во историјата, без разлика со колку ЕУ фондови во иднина ќе се промовираат нејзините вредности.

Ако верувате дека земјата е рамна, дека Трилатерала и Билдерберг ова- она, ако верувате дека економијата им е битна со Алекс Ружин и брат Љубе како советници за странски инвестиции, што па да не верувате во ова? A човекот дури има и еден цртеж зад себе.

Со една ценовна финта, дански супермаркет дошол до генијално решение против оние кои без усул ги полнат количките. Едно шише средство за дезинфекција го даваат за 4 долари. Ама оди побарај две шишиња.

Носете ракавици, носете маски, носете скафандери... На дечко од Рим изгледа малку му има скурчено сето тоа.

Еврејка има 4 деца и сите 4 и се на училишна возраст, ама заради короновирусот и таа и овие 4 се дома, плус за цело ова време на овие четири им тече далечинска настава. Сега да и дадеме збор на госпоѓата.

Ако нешто нè научи драмата околу тоалетната хартија низ светот, тоа е дека веќе нема „такво е / не е такво времето“, па кога редот во супермаркетите е преголем има и други решенија.

Фамата за овој есеј почна да се тркала по пријатели откако го прочитавме текстот на проф. др. Клаудио Батистели од Папскиот универзитет во Ватикан, текст кој е предговор за новата книга на Дежуловиќ, “Summa atheologiae”. Се работи за брутална критика на Дежуловиќ на католичката црква низ „еретички расправи за неможноста на семожното“. Предговорот носи наслов „Мојот драг непријател Борис Дежуловиќ“ а есејот се вика „Постои ли Господ?“.

Види какво е времето надвор за пиење кафе. И онака ќе се вратиш дома, мама направила ручек...

Сосема коректен и професионално изработен прилог, но истовремено идеален за комплетирање на чувството дека сме во окупација. Во неизвесност седиме дома со најблиските а Германец со авторитетен глас нè предупредува да бидеме умни бидејќи надвор се гине.

Јас сум специјалист по интензивна нега во еден мал град.

Ова е жетвата од само еден ден. Наредени во црква. Продолжете со курчот.