Постојат луѓе чија љубов кон еден клуб не може да се измери со зборови, туку со децении поминати на трибините, со секое отчукување на срцето и со секоја солза – и радосна и тажна.
Чичко Петре не беше само обичен навивач. Тој беше симбол, институција и жив доказ дека верноста нема цена. За него, ФК „Беласица“ не беше само спортски колектив, туку светост.
Кога сино-белите победуваа, неговата насмевка го грееше градот, а кога губеа, неговата тага беше тивка, но длабока. Стадионот „Младост“ (денешен „Благој Истатов“) за него не беше само бетонска градба; тоа беше неговиот втор дом, неговиот храм каде што емоциите беа посилни од сè.
Верност до последен здив. Дури и во најтешките денови, кога клубот се соочуваше со кризи и порази, Чичко Петре никогаш не крена раце.
Напротив, неговото присуство беше столбот што ја одржуваше надежта жива. Неговата посветеност одеше дотаму што дури ни лекарските забрани и нарушеното здравје не можеа да го одвојат од трибините. Беласица за него беше живот.
„Фудбалерите, по поразите, се плашеа да го погледнат во очи – не затоа што тој ќе ги прекореше, туку затоа што знаеја колку многу му значи клубот и колку големо е неговото разочарување.“
Апел за вечност. Поминаа четири години откако Чичко Петре замина во вечноста, но неговите анегдоти сè уште живеат низ струмичката чаршија. Тој остави лекција како се сака Струмица и како се почитува сино-белата боја.
Затоа, упатуваме искрен апел до раководството и сопственикот на ФК „Беласица“:
Името на Петре Анџиев заслужува да остане запишано во историјата на стадионот.
Трибината на која со децении седеше тој да го носи неговото име или да се подигне спомен-обележје пред влезот на стадионот, како потсетник за идните генерации за тоа што значи вистинска навивачка пасија.
Луѓе како Чичко Петре се душата на еден клуб. А душата никогаш не смее да биде заборавена.
