Може се исти и на излгед, и на тон, и на муабет, и личат како да се правени по рецепт, меѓутоа сепак се снимаат, а тоа во моментов е многу поважно отколку разноликоста.

Кој ја гледал, да си го обнови материјалот и репликите. Кој пак не ја гледал, сега е време да го фати возот. Животот може да се проживее и без гледање на оваа претстава, ама па, глупо е.

Постојат четири типа човечки коронавирус и постојат четворица над-човечки Стоунси кои и во пандемија функционираат како и секогаш: Џегер ја носи песната, Рони ги одработува гитарите, Кит си го прчи и буричка колку за зачин a Чарли одработува смена како да работи на патарина. И тие и вирусите се имаат појавено исто време на планетава. И никој ништо не им може.

Германската канцеларка ја објаснува сензитивноста на моделот за ширење на пандемијата и пресудната важност на малите промени во стапките на репродукција. Што има Меркел да објаснува такви работи? Па, жената има докторат по квантна хемија. Ние за објаснувања го имаме Самка.

„The Coming War on China“ е документарец на повеќекратно наградуваниот новинарски ветеран Џон Пилгер во кој се составува мозаикот на ужасното сценарио во кое учествуваат две нуклеарни сили: најголемата воена сила на светот, САД, и втората по големина економска сила на глобално ниво, Кина. „Таа војна не е само можна, таа војна е планирана“. 

Нотиравме кога битолски деца трчаа по Даниел Кајмаковски и белградски по некој гејмер, редно е да нотираме и кога предмет на детската возбуденост е Која од Дисциплина кичме а повод, една-две лекции кои не треба да се заборават. 

Две Италијанки кои живеат во две соседни згради си го решиле проблемот со својата пасија и во време на карантин. Ама, лесно е со тенис, оди да те видам со табла. И да смислиш како, ќе ти треба и трета зграда за од неа некој да ти ц'цка дека си одиграл лошо

„Playing for Change“ е проектот на Марк Џонсон од кој лани излезе „Weight“ на Роби Робертсон (за раѓањето на песната - тука). Сега се решиле за кубанскиот класик кој го популаризираа Буена Виста во 1997 година. Снимано е во Куба, на локации во САД, Либан, Јапонија, Мали... и ти доаѓа да излезеш на улица и да се разиграш.

Над Тит-Ток деновиве кружи еден баук, баукот на советските музички спотови од 80-тите години. Духовите на непотребната носталгија ги повикаа група (денешни) тинејџери кои решиле да го реконструираат естетскиот модел на тогашните видео записи. И тоа изгледа и одлично и одвратно.

Една од поважните поенти од пердашењево „фитнес инфлуенсери“ е: „моето тело изгледа добро затоа што сум доволно млад па мојот неук начин на исхрана се уште немал доволно време за да ме стигне... а вложувам многу напор за истите тие пракси да им ги проповедам на моите следбеници.“

Ако „дај едно пиво“ ви е стандардна нарачка во вашата омилена кафана, кафиќ, ресторан, бар, лаунџ бар, бистро, кај Пуно или друг објект од забавно-алкохолна природа, не мора да ја менувате нарачката кога ќе заврши ова срање од пандемии и карантини. Само треба да им објасните на луѓето што сега подразбирате под тоа.  

Колку само малку треба еден фраер како Џон Траволта да заличи на џибер од Сурдулица. Ништо постпродукција, си-џи-ај, такви финти. Само смени му музика и ете го него. А му личи, мајку му!

Кога Семелвајс се обидувал да ги убеди другите лекари дека мора да мијат раце, тие го исмејувале бидејќи неговото тврдење не им изгледало научно оправдано. На крај го имат стрпано во лудница.

Пред некое време имавме една кинеска докторка како се спрема и облекува и облекува и облекува пред да влезе кај заразени од ковид-19. Сега имаме и една Французинка во слична позиција.

Туниската армија употреби еден од своите хеликоптери за да растера група свои граѓани кои решиле дека баш сега е моментот да играат фудбал. За среќа употребени се само перките на хеликоптерот, и ништо од оружјето на него.

Жената завршува на клиниката во Звездара откако има контакт со пациент позитивен на ковид-19. За тоа како докторите и останатите здравствени работници се справуваат со пандемијата има само пофални зборови, за властите сосема е друг вокабуларот, а болеста е башка приказна.

Некогаш мора училиштата повторно да бидат отворени. Ако не за друго, тогаш кога ќе почнат по дома да се самозапалуваат менторите, порано познати како родители. И еве нè на свеченото отворање.

Можеби и не е најпаметно на град од 16 милиони луѓе да му дадеш само два часа фора пред да му стегнеш полициски час од 48 часа.

Штета што Бетовен не можеше баш најубаво да ја слушне својата Петта симфонија, ама уште по штета е што не може да ја види. Ова е толку добро направено што човек ќе помисли дека прво ја направиле анимацијата па после го ангажирале Лудвига да компонира саундтрак.

Од  сите елементи кои ги видовме во долунаведеното видео, ние сепак успеавме да дојдеме до еден од нив. Песната се вика „Овај живот није лак“ од Џеј Рамадановски.

Нема ништо подобро од моментите кога со другарите ќе најдете нешто кое на сите ви е интересно. Во случајов ограда со струја која, кога ќе ја пипнеш, види богати, те дрма.

19 секунди сцена од цртан филм. Не може поточно од ова да се опише како светот ја почна 2020 година и како епски се заеба.  

Најчестата верзија за потеклото и мотивот на "Sound of Silence" на Сајмон и Гарфанкел, е дека е коментар на атмосферата после убиството на Кенеди. Ах, банални времиња. Дури кога ќе се измонтира со актуелните прикази од празните градови (сцените се Њујорк, Сан Франциско, Будимпешта, Париз и кинеската четврт во Чикаго) таа песна (во верзија на Disturbed) ја добива својата вистински морничава атмосфера.

Колку што не е јасна болеста (стари умираат, млади умираат, здрави, дебели, слаби...) толку не се јасни ни најосновните бројките од нејзе како стапката на смртност. Делумно ова е затоа што има различни параметри по кои различни држави / институции пресметуваат, делумно и затоа што не се тестира целото население па не е познат скриениот број на луѓе што го прележале вирусот „на нозе“.