Научната фантастика како жанр се издвојува по својата визуелна раскош, сложените светови и приказни, како и по музиката што постои „внатре“ во тие светови. На пример, во филмот „Петтиот елемент“, дивата Плавалагуна (со гласот на албанската певица-сопран Инва Мула) пее пред патници на летечка вселенска крстосувачка, додека во „Војна на ѕвездите“, кантината е исполнета со жива, речиси народна музика. Оваа т.н. диегетска музика (музика што ја слушаат и ликовите) е типична за жанрот.
Според теоретичарот Џејмс Вержибски, музиката во научната фантастика обично се дели на два типа: или е „вонземска“ и сосема непозната, или е изненадувачки старомодна и врзана за Земјата. Но оваа поделба не е само за звукот, туку и за тоа како луѓето си ја замислуваат иднината.
Во литературата, обидите да се опише „музика од други светови“ постојат со векови. Во делото „Новата Атлантида“ од Френсис Бекон (1623), се опишува остров со „куќи на звукот“, каде луѓето слушаат хармонии и звуци што не постојат на Земјата. Подоцна, во „Гуливеровите патувања“ Свифт создава измислени музички култури – од џинови што свират на огромни инструменти до небесни суштества со необична музика, но без прецизен опис на звукот.
Во „Храбриот нов свет“, пак, Хаксли дава подетален опис на музиката, со конкретни музички термини и сензации. Подоцна, автори како Артур Кларк опишуваат вонземска музика како комплексна, хипнотичка и длабоко емотивна, но повторно повеќе на ниво на впечаток отколку точен звук.
Во филмот, ситуацијата е поинаква. Во 1950-тите, наместо вистинска „музика на иднината“, често се користеле звучни ефекти (бипкања и електронски шумови) за да се претстави технологијата. Во 1960-тите и 1970-тите, филмот почнува повеќе да експериментира: „Ѕвездени стази“ (со Спок и неговата лира), „Барбарела“ (електронска lounge-музика), „Пеколниот портокал“ (синтетичка класика), „Зардоз“, „Логановото бегство“ и повторно „Војна на ѕвездите“ – сите тие внесуваат различни замисли за музиката на иднината.
Но, и покрај креативноста, повеќето од овие музики всушност одразуваат како луѓето од тоа време ја замислувале иднината. Затоа, со текот на времето, тие звучат сè позастарено. Дури и впечатливата изведба во „Петтиот елемент“, иако изгледа „вонземска“, всушност останува врзана за човечките музички традиции.
