Криењето на идентитетот не е ново во рок и метал музиката. Кис и Алис Купер настапуваат со впечатлива сценска шминка, Слипкнот носат маски или цели костими, а во одредени поджанрови на блек-металот се користат „corpse paint“ и окултни псевдоними. Но анонимните бендови како Гоуст, Слип Слип токен и Дрегд инто санлајт нагласуваат еден парадокс: токму прикривањето е она што им дава емоционална сила на нивните настапи.
Истражувачите што се занимаваат со афектот во општествените и хуманистичките науки тврдат дека емоциите не се само нешто што го чувствуваме внатрешно, туку и нешто што циркулира меѓу луѓето и го поттикнува во секој поединец. Теоретичарката Сара Ахмед го опишува афектот како интензитет што нè погодува уште пред да знаеме точно што чувствуваме – како нешто што „се лепи“ за нас. Тоа е енергија што се движи меѓу луѓе, предмети и идеи и ги поврзува.
Афектот често се појавува пред да биде целосно изразен со зборови – нејасен, но моќен. Токму тоа го користат анонимните метал-бендови. Кога музичарите ги кријат своите лица и идентитети, тие отстрануваат една од најпрепознатливите точки на сценскиот настап. Во таа празнина, публиката станува активен учесник: проектира, замислува и заеднички создава значење.
Кај Слип токен, на пример, анонимноста создава чувство на интимност и посветеност. Нивните текстови обработуваат духовни искуства, желба и ранливост, но честопати остануваат двосмислени. Токму таа нејасност, заедно со непознатите идентитети на членовите, им овозможува на слушателите да ги вметнат сопствените чувства и значења. Активните онлајн заедници на фанови покажуваат дека анонимноста станува канал за длабока лична поврзаност.
Дрејд инту санлајт, пак, ја користи анонимноста како оружје. Наместо маски, тие настапуваат со грб кон публиката, на слабо осветлени сцени обвиткани со чад. Нивната музика – мешавина од блек-метал, дет-метал и грајндкор – е хаотична, агресивна и мизантропска. Со одбивањето да ја признаат публиката и со целосното отсуство на јасен идентитет, тие ја удираат публиката со суров афект: екстремна гласност, изобличен звук и неразбирлив бес. Ова е емоција лишена од емпатија, еден вид анти-настап што, парадоксално, го засилува доживувањето.
Во сите овие примери, прикривањето создава различни емоционални регистри – интимност, радост, гнев – но секогаш е клучот што го овозможува чувствувањето. Овие бендови нè потсетуваат дека емоцијата не мора да произлегува од препознавање и идентификација. Понекогаш, токму незнаењето ни дозволува да чувствуваме подлабоко. Лицето, некогаш центар на настапот, отстапува место на атмосферата, звукот и сензацијата. Можеби затоа публиката реагира толку силно. Во свет опседнат со видливост, овие бендови нудат олеснување – слобода да не бидеш препознаен и можност да се изгубиш во нешто поголемо од себе.
