Историјата на политичкиот живот на САД во изминатата деценија се сведува на обид на либералниот естаблишмент да го поништи популизмот. Во првиот мандат на Трамп, демократите заедно со своите сојузници во медиумите и во безбедносниот апарат се обидоа да го парализираат претседателот преку бескрајна правна војна, која кулминираше со два обида за отповикување. Овој модел продолжи и за време на мандатот на Бајден, кога Трамп и неговите соработници беа изложени на лавина кривични гонења, граѓански тужби, исклучување од банкарскиот систем и други слични стратегии.
Ништо од ова не вроди со плод, а Трамп се врати во Овалната соба со уште посилен мандат.
Кај демократите сè уште постои желбата да го вратат времето назад во 2014 година. Но, пред нивниот сон за поништување на револуцијата на Трамп сега е испречена амбициозна и енергична група активисти од движењето MAGA, која ги совладала механизмите на моќта.
Демократската сенаторка Елиса Слоткин навести тактика на истраги против високи функционери од администрацијата на Трамп, не само да се повикаат на одговорност поради прекршување на закони, туку и за да се испрати строга порака на одвраќање до следната генерација негови соработници.
Коментарите на Слоткин го откриваат чувството на паника меѓу политичарите, неизбраните бирократи, мрежите на невладини организации и корпоративни интереси кои администрацијата на Трамп ги истисна од власт. Тие се плашат дека револуцијата MAGA има потенцијал да стане трајна сила во американската политика и да го надживее самиот Трамп.
Однесувањето на Трамп им олесни да го претставуваат како негативец. Сепак, тој наратив не успеа да го запре неговото движење. MAGA претставуваа моќно отфрлање на злоупотребите од повоениот либерален поредок. Владејачката елита се оддалечуваше сè повеќе од американскиот народ, бидејќи консолидираше сè поголема моќ низ федералната бирократија, универзитетите, медиумите и другите големи американски институции, користејќи го авторитетот за цели надвор од желбите на обичните граѓани.
Со оглед на тоа што на Трамп му преостануваат уште две години како претседател, на демократите од естаблишментот ќе им биде потребен нов противник и нов изговор за да продолжат со напорите за повторно преземање на институционалната моќ.
За разлика од првата администрација, кога Трамп често беше опкружен со функционери кои не се согласуваа со неговите политички цели, во вториот мандат во Вашингтон донесе група конзервативци посветени на преточување на идеолошките принципи на движењето MAGA во владини политики. Меѓу нив се потпретседателот Џеј Ди Венс и државниот секретар Марко Рубио. И двајцата остро го критикуваа Трамп за време на неговата прва претседателска кампања во 2016 година, но оттогаш станаа водечки фигури и потенцијални наследници на неговото политичко движење.
Нивните амбиции се протегаат подалеку од служење на претседателот. Тие се стремат да го променат начинот на кој функционира федералната влада, како и обемот на моќ што треба да го поседуваат нејзините агенции. Стекнуваат искуство, градат мрежи и развиваат институционално знаење – неопходни да го продолжат политичкиот проект и откако Трамп ќе ја напушти функцијата.
Конечно, не гледаме криза на американската демократија од која се плашеа демократите од естаблишментот, туку распаѓање на повоениот либерален владејачки поредок и административната држава што се прошири под него. Политичката и професионалната класа во Вашингтон почна да ја смета својата позиција за суштинска карактеристика на американската влада, а не за привремен политички авторитет.
Она што го прави губењето на моќта особено болно за членовите на естаблишментот е тоа што MAGA не се стреми едноставно да ја замени својата класа со друга со еднаква големина. Нејзините идеолошки амбиции вклучуваат намалување на федералната бирократија, префрлање на авторитетот назад во државите и концентрирање на поголема моќ во извршната власт.
Преокупиран со враќањето на својот поранешен авторитет, демократскиот естаблишмент не го гледа социјалистичкиот бунт што расте во сопствената партија. Колку подолго се бори за политичкиот поредок што му бега од рацете, толку повеќе простор создава за младата генерација демократи да ја преобликуваат партијата според сопствениот радикално левичарски лик.
