Во рамките на многу правни системи од тоа време, мажената жена губела самостоен правен идентитет. Нејзиниот имот преминувал под контрола на сопругот, а економската и личната автономија била значително ограничена. Манастирот, пак, нудел духовна рамка и извесна заштита, но подразбирал доживотни завети и строго регулиран живот.
Во текот на XIII век, во градовите на денешна Белгија, Холандија, Германија и Франција, се појавува поинаков модел. Жени што не сакале или не можеле да стапат во брак, а притоа не се гледале себеси во манастирски живот, започнале да формираат заедници познати како бегинажи. Членките на овие заедници се нарекувале бегини.
Бегинажите биле организирани населби со мали куќи групирани околу заеднички двор и капела. Не биле монашки редови во формална смисла, а бегините не полагале трајни завети и не биле обврзани на доживотна послушност. Нивниот статус бил флексибилен: можеле да ја напуштат заедницата и да стапат во брак или да започнат поинаков животен пат. Оваа правна и социјална поставеност создала простор за степен на автономија што бил невообичаен за периодот.
Економската независност била клучен елемент. Бегините работеле како ткајачки, негувателки, учителки, писарки и занаетчии. Во урбаните средини, нивниот труд бил интегриран во локалната економија и за разлика од мажените жени во многу региони, тие можеле да поседуваат имот и да управуваат со сопствени приходи. Живееле во заедница, но задржувале индивидуални простори и лична одговорност.
Некои бегини станале значајни интелектуални и духовни фигури. Мехтилд од Магдебург оставила зад себе мистични текстови со силен поетски израз, додека Маргарита Порете била осудена и погубена во 1310 година поради своето теолошко дело, кое подоцна продолжило да циркулира анонимно. Нивните списи сведочат за развој на духовност што не секогаш се вклопувала во официјалните црковни рамки.
Односот со црковните власти бил комплексен. Иако бегините формално живееле побожен живот и се занимавале со добротворна работа, нивната институционална неформалност предизвикувала сомнеж. Во различни периоди биле спроведувани истраги и ограничувања, но движењето никогаш целосно не исчезнало.
На својот врв, илјадници жени низ северозападна Европа живееле во бегинажи. Некои од овие комплекси, особено во Белгија, денес се зачувани и се наоѓаат на листата на светско наследство на UNESCO.
Историски гледано, феноменот на бегините не претставувал револуција во класична смисла. Наместо директен судир со постојниот поредок, тие создале паралелна структура што функционирала во неговите рамки, но со поинаква распределба на моќ и одговорност. Во контекст на општество што нудело ограничени формални избори, бегинажите се појавиле како алтернативен модел на заедништво, економска активност и религиска практика. Нивната долговечност - повеќе од седум века - укажува на тоа дека овој модел успеал да одговори на реални општествени потреби и да опстане низ различни историски етапи.
