Не ме држеше место, не можев да седам во место, морав нешто да правам. Наредното сценарио беше дека некои пијаници или зависници или дилери во Дебар Маало ја повлекле во кола и се упатиле по Партизанска. Едно од сценаријата кое ми се моташе низ главата е дека Вања е киднапирана и ме фати страв да не ја изнесат од државата – рече Александар по што решил да тргне кон граничниот премин Блаце.

За односот на полицијата:
„Со анимозитет и соммеж кон мене. Тапкаа во место, ме убедуваа дека не си го познаваме детето, дека отишла со дечко во Тетово, па во Шведска. Ме прашуваа колку станови имаме, на чие име се водат. Кога ќе им споменевме дека Вања не е по своја воља замината, покажуваа агресија. Инсекторот Владимир во кола ми покажа една фогографија. Кога му реков дека тоа не е Вања ми се развика каков татко сум јас кога не си го познавам детето. Од компјутерот на Вања дознаа дека со другарче од платформата Дискорд споредувале мислења за куран и библија нè убедуваа дека се регрутирала за ИСИС и заминала во Шведска. Инспекторот Кире во полициска станица ми се пушти дека само јас сум тврдел дека Вања е киднапирана. Инспекторот Музафер по некој ден пак ми рече “ај да се повозиме”. Ме правеа ретардиран. Со нас беше и сопруг на братучетка на Зорица. Музафер рече, ај да одиме накај Водно. Беше еден часот по полноќ. Не знаев што индиции има, инспекторот.. Наводно Вања сакала да не казни и се скрила и запалила оган. Се паркиравме на Средно Водно, прошета кај хотелот и се врати. После во судницата даде исказ дека сум незаинтересиран и оти сум знаел што се случува“.