Француско семејство на тура низ сафари парк, а притоа наштелувани како да се во Дизниленд. Од муабетот во клипот разбравме само „Oh my god,“ „What the fuck,“ и „Jesus“, и ние отприлика сме на ист памет. П.С. тие што ќе ги видите се оригинал гепарди, ниту дресирани, ниту на апчиња за смирување.

Се работи за Атлас, истиот робот што скокаше пред некое време, чиј контролен систем го координира движењето на рацете, торзото и нозете „за да постигне мобилна манипулација“ на целото тело. Терминатор лајкс дис.

Симон Гирц е инженер и една од најфантастичните појави на Јутјуб, каде најчесто ги презентира своите никако употребливи роботизирани изуми од типот шлем за миење заби, кој не функционира, или аларм за будење со шамарање, кој технички функционира. Симон има цела филозофија зад потребата од бескорисност.

Човек сака да следи правила и инструкции. Особено ако му се јасно напишани. И ако помисли дека така ќе открие некоја вистина за себе. Вака изгледа тоа.

Поглаварот на римокатоличката црква го теши малиот кој се расплака сакајќи да го праша дали неговиот татко е во рајот, а бил атеист. Одговорот на Франциско не е боговски, туку уште поголем - човечки е. И стварно, дали оние задрти верници мислат дека големиот Креатор би му замерал на некој кој не бил верник, ама па создал ваков син?

Кинеска осигурителна компанија има понуда за пакет за здравствена заштита чија цена е директно врзана со твојот смартфон: ако смартфонот регистрира дека си направил 10.000 чекори на ден (околу 8 километри), добиваш попуст на осигурување. Тука некаде Кинезите се пуштаат во размислување и толку беше од непробојноста на понудата.

Не само што се живи и здрави туку се и обединети. Обединети се на интернет кадешто се кара секој со секого. Кроки профили на овие ликови, исцртани од бескрајните расправи по форумите и социјалните мрежи.

Само еден ден во годината луѓето од народот Догон имаат право да ловат риба во светите води на езерото Антого. Вака масовна сцена немате видено од Господар на прстените. Како се залетаа, мислиш крст ќе фаќаат.

Убава видео ретроспектива на главните женски ликови кои се појавиле во западната уметност во последните 500 години. Отприлика секој попознат женески портрет, од Да Винчи до Пикасо.

Рекламите нè натераа да бркаме автомобили и облека, да работиме работи кои ги мразиме, за да купуваме срања кои не ни требаат. Ние сме средното дете на историјата. Без цел и без место. Ние немавме Голем војна, ниту Голема депресија. Нашата Голема војна, нашата Голема депресија е нашиот живот.

Вистинските Хрвати ги излудува да им се допаѓа турбофолк, а не би смеел да им се допаѓа. И тогаш живеат во лага, наместо опуштено да уживаат во музиката, и себеси чесно да си признаат дека се Срби.

Гарантираано ќе ја засакате раскажувачката ведрина на овој тетовчанец кој бил на циркус. И таму дознал дека освен во Тетово, убави женски има и во Италија. А циркусот го доживеал со другар. Од сите точки го издвојува коњот. А коњот ми стегаше. Браво царе.

Генератор на ASCII текст, ти му внесуваш регулар латиница, тој ти враќа во некој од над 140-те стилови што си ги избрал. После само копи-пејст во што и да ти е мерак.

Приказната за оној дечко чии зборови ја отсликуваа бесмисленоста на војните во екс Југославија. Оној кој пред камерата на Јутел процени: „Тие демек сакаат да се отцепуваат, ние демек не им даваме“. За жал, приказната е во финална верзија. 

Ако некаде во светот телевизијата со опсегот на програми, техничка опрема и финансиски можности стана сила во општеството, дрога за гледачите и општа преокупација на нацијата, тогаш тоа сигурно е САД. Но сепак се сомневам дека на кое било друго место критиката на телевизијата е толку остра и незадоволна, беспоштедна и - немоќна. Американецот (статистички просек) минува третина од денот пред телевизија.

„Кога би било коцкасто и кога не би се тркалало...“ Отприлика во истите рамки и денес се движат сите обиди за воведување на нешто ново. Милион забелешки и уште толку мрчатори.

1. Малиот Мате има четири грама кокаин. Ако 1/8 му ја продаде на Олег за 5 евра, а 1/4 на Георг за 10 евра, тогаш колкава е уличната вредност на тоа што му останува?

Ова е едно од оние видеа кои ти ги пуштаат на меил со порака: „Објавете ова сите да видат и конечно да отворат очи“. Го пуштаме пошто ни е супер таа замисла, веќе утре одиме по улица,  а оно сите околу нас, со отворени очи.

Брачен пар се вози во автомобил и во еден момент жената го прашува мажот "Сакаш да застанеме на кафе?" "Не баш," одговора тој и продолжуваат по патот. Резултат? Жената, која всушност сакала да застане, станува нервозна бидејќи се чувствува дека нејзините желби не се земаат предвид. Мажот гледа дека таа му е лута и почнува да се фрустрира: “Па што ме прашува дали ЈАС сакам да застанам?”

Според Даглас Адамс, 42 е ултимативниот одговор на универзумот, смислата на животот и сè друго. Овде, 42 е секундата од видеото на која се открива смислата на гранитно - азбестниот национален идентитет на монолитната Грција. Грк си додека е фино и топло, ама кога ќе запече газот... Отворај вратата, еба си мајката!

Порано или подоцна ќе налеташ на лице кое ќе го напише зборот "спејс" или ќе заборави да го вклучи компјутерот во струја. Ако не си, почекај, ќе го сретнеш.

Џими Кимел решава на улица да ја тестира веста од пред некој ден дека децата не знаат да гледаат на часовник со стрелки затоа што сè околу нив е со дигитални часовници, па не им ни дошло да се потрудат да ја совладаат логиката околу стрелките.

Ни на Карлсон не му се верува колку лесно се шеба оваа персона. Си ја начека како маскота и сега за свашта ја вика, а рубриката ја потпишува како „Либералниот шерпас“. Лујката прифаќа па промовира онакви „out of space“ идеи заради кои на многумина нормални им збоктиса сиот тој блок и за инает гласааа за Доналд Дамб. Шерпасот бара на факултетите да има кабини за плачење, за да можат снегулките низ солзи да го излијат стресот од себе. 

Исповед на Кевин Смит кај Колбер за тоа како доживеал срцев удар. Со најмашка реакција на свет: преживуваш масивен инфаркт, те носат во болница а таму те фаќа срам и едно незгодно што треба да се соблечеш пред непознати луѓе.