За тие што ја имале таа несреќа не по своја волја од блиску да слушнат оружје, рафалите секогаш ќе ги потсетуваат на некои од најстрашните моменти од нивниот живот. Ама не мора тоа секогаш да е така.

Така амбициозно влеговме во годинешните Оскари што на плеќите на минатогодишниот успех надлежниот гатач за Оскари и слични церемонии се осоколи да го предвидува и победникот за најдобар филм. Иако само по себе успех е и што се погодени 10 од 13, крајниот резултат не е ни приближно триумфален како минатогодишните 13 од 13.

Прволигашката табела го опфаќа периодот од 2000 до 2018, и најсурово прикажува како денешните технолошки гиганти ги сотреа сите индустрии околу себе, и како компании кои пред неполни 20 години вредеа милијарди долари денес се речиси комплетно збришани.

Само една фотографија од школски двор во еден фински град зборува многу за тоа како се сфаќа животот, какви се навиките, воспитувањето, здравјето и другите важни работи кои се учат на мали нозе.

Не како мерка на фискални пицајзли, туку како начин за воодушевување на ремек делото од кое е составена секоја една банкнота од 100 долари, и неверојатните технологии имплементирани во неа чисто затоа што можат, а и од превентива.

По кратка пауза од 20 и кусур години, еве ти ги нив со нова песна. Па уште и добра, јака, асфалтна, како некогаш. Го зачувале стариот оган, уиграни како што ги памтиме. Енко ја гони песната во галоп, Сецко не ѝ дава да мрдне ни лево ни десно. Дечки, има да се рокаат газови на ова во живо!

Марко, Ирина, Олена и Нина. Се викаат ДахаБраха (отприлика Натиго/Дајмиго), доаѓаат од Киев и својата музика ја дефинираат како етно-хаос. И тоа каков хаос! Одамна некој вака не нè запрепастил. Урнебесно интересно.

Масимо Савиќ, изненадувачки ведар и незапирливо насмеан, на теми бесење, плачење и слични радосни топици. Од сега, онаа негова „Сјај у тами“, ќе си ја потпевнуваме како што треба: „Сјај у трави“. 

Приказната многу повеќе вреди заради инсајдерското инфо што го споделува за механизмите и размислувањето на Холивуд, отколку заради тоа што е Вил Смит. Да е до него тој не би го снимил ни „Луѓе во црно“, ама добива телефонски повик од Спилберг (продуцент на Луѓе во црно) со молба „дај направи ми една услуга за ова, не го користи твојот мозок, користи го мојот“. Само заради ова Смит решава да учествува во Луѓе во црно. За Матрикс никој не му се јавува, па Смит се зафаќа да го снима Див, див Запад.

Уште една од неброените дебати околу брегзит на британските телевизии, со таа разлика што овој пат една од анти-брегзит активистките (инаку академик на Кембриџ, а и феминистка) решава на дебата да дојде топлес, за луѓе да почнат да обрнуваат внимание на она што го зборува. Жената добива поддршка.

Што ве знаеме што за Валентајн сте добиле од вашата драга. Затоа, може ќе ви притреба ова упатство.

Да ви покажеме неколку портрети од луѓе кои не постојат туку нивниот лик е софтверски генериран од StyleGEN-от на NVidia. Допрва ќе гледаме збунки и дубари.

Процедурата се одвива на мобилен и не треба ништо да закачуваш или пипаш на тротинетот, туку само да го начекаш како стои на семафор на десетина секунди. За едни ќе бидеш говедо што си му го исклучил тротинетот на некој непознат човек, за други ќе бидеш херој што си спасил од срам некој непознат човек и си го симнал од тоа смешната, бездостоинствена, направа.

Ќе смислат секакви мрцини од возила, само за да не мора патишта да прават.

Без паника, нема ништо претенциозно како кај виното. Ни барокни описи на вкусовите, ни накинџурени компарации во заносните „приказни од непцето.“ Но, за да се почувствува полниот вкус на оваа огнена вода, сепак постојат неколку едноставни чекори кои не мораат ама можат да се следат.

Питер Богданович го смета за најголемиот во историјата на немата, црно-бела комедија. Но, дури и да ви е фаворит Чаплин ( или Станлио и Олио, што ве знаеме), каскадерските вратоломии на Китон денес не би имал храброст да ги повтори ни Џеки Чен, дури и кога би бил во дервишки транс помогнат од галантни количини ЛСД. Китон се потпирал на прецизна математика, железни нерви и кохонес, од оние најголемите. Приватно бил намќор, со проблеми со алкохолот, ама на платно тоа изгледа вака:

Три работи: Прво, Жижек има свој осврт на фејк-њуз што е и како е; второ, на РТ; трето, каде од пред некое време има сопствена емисија под наслов „Како да ги гледате вестите, со Славој Жижек“.

На Фејсбук и посебно Инстаграм луѓе изгледаат како да имаат подобар и посреќен живот отколку што стварно имаат. Луѓе ги гледаат ваквите фејк претстави, потајно мислејќи си - нит сум толку среќен, нит така добро изгледам, значи сигурно не ме бива. И кругот се повторува. Во реалноста, првите ниту се толку способни, ниту се толку среќни (добар дел страдаат од депресија и слично), а и никој не изгледа добро цело време; вторите, не се ни толку несреќни, ни толку грди. Дослушајте што друго имаат да кажат Елон Маск и Џо Роган на тема социјални медиуми.

Истиов човек пред некое време ја објаснуваше измамата со жолтите банкомати во Прага (и низ цела Европа). Овој пат измамата е полокална и се однесува на трафики и продавници за цигари и ситнурија во Прага, а се сведува на тоа дека имаат две различни цени, една за локалци, една за вас прекрасни туристи.

Како поле во кое митовите и новите трендови се во констатен галоп, прегазувајќи се еден со друг, колку да излезат на површина барем на некое време, малку е веројатно дека она што денес сметаме за „бибилија“ во исхраната, во некои следни 25 години нема да биде слично смешно.

По повод видеото „Радо Србин во јогини оди“, читател ни дојавува од каде тие регионални замлати најверојатно ја земале идејата (а многу веројатно е дека е вистина, бидејќи денес најдобро умрежени се лудите). Еве ги собрани, ќе кажат дека имаат рак или Паркинсон, и сите паѓаат во несвест од смеење. И ок, разбираме ние дека е фино да се има позитивен став кон бељите, ама како ќе ти помогне ако со сила се смееш на нешто? 

Ова отсекогаш ни било мистериозно, тоа што некои луѓе имаат потреба да одат до некое посебно место за да дигаат нешто тешко ( и главно плаќаат за тоа, а дома им стојат креденци и троседи за џабе). Ама, да дигаш толку тешко за да се онесвестиш, тоа ќе мора некој посебно да ни го објасни. 

„Руски токмак“ е цивилна, ненасилна и бенигна верзија на „руски рулет“, иако не звучи така. Руси си играат со токмак и тоа да е бенигно? Ама, така е.