Некаде околу 30-та секунда од видеото нараторот кажува како главниот лик (месарот) не е утрински човек како останатите Јапонци, па сабајлечки сака некоја минута да се доспие на каучот во дневна. Пред да го каже тоа сподели и уште еден факт, месарот станува во 6 и 30 сабајле. Нема раат за Јапонциве. Плус ќе се изнагледате вонземјански напредни навики и правила според кои живеат (пример, секоја фирма плаќа ѓубре по вреќа, а една полна средно голема вреќа ѓубре чини 1,2 долари).

Уште од Мел Брукс и за нас формативниот негов филм, кај нас тогаш преведен како „Смешната страна на историјата“, живо нè забављаат малите, небитни и „шо ти е гајле дали се точни“ приказни од минатото, како некаков антидот за големите истории во кои сме принудени да се прпелкаме, што објективно, што од тупаџии кои ги знаат сите тајни. Одиме со една таква приказна од паралелната историја.

Венко Филипче деновиве даде јако фолирантска изјава. Министерот кој во денови со 40 мртви од ковид наоѓаше време на Фејсбук да објавува хвалоспеви за визионерството на Заев, вика дека протокол има само што не е унифициран затоа што имало разни клинички слики (?!) Тоа е како да кажеш дека во фудбалот нема унифицирани правила на игра затоа што постојат безброј фудбалски ситуации и секоја од нив бара посебен пристап.

На 25-ти ноември, жена влегува во Алди (ланец на буџет супермаркети) и прави штета од околу 130.000 долари исклучиво со кршење на шишињата алкохол што ги има на полиците во супермаркетот.

Постојат кражби како оние што сме ги гледале во филмовите со Оушеновите 11, 12, 13.... Заебани, комплицирани, разработени до детал. А постојат и вакви.

Нејасно е зошто воопшто постои тоа борење кога во првата прилика кога сакаш стварно да потепаш некого, фаќаш со боксови. Особено ако едниот е од Ингушетија а другиот од Осетија. Глејте бе какви чукариња се. Среќа што овие не знаат да извадат пасош, инаку Мекрегор го јадел.

Да, парите се разликата, ама многу често кога се читаат бројките се губи осетот за тоа за колку многу пари стварно станува збор. Пример: 1 милион секунди = околу десетина дена; 1 милијарда секунди = 32 години.

Луѓе веќе не се радуваат на подароци како што се радуваа на времето, жени се плашат да седнат на колено и најлошо, 24/7 се разнесуваат пратки. Ништо не е како што беше.

Правилото е дека секој пат кога ќе видите дека во понуда има нешто „средно“ бидете сигурни дека тоа е таму само за вас, чисто за „големото“ да не ви изгледа страшно.

„Ве молам смирено продолжете со работа“ ќе им каже надзорникот на 1.200-те јапонски инженери и работници со задача во 01 часот по полноќ да сменат цел еден сегмент од метрото во Токио. Па што почнувале во 01 часот наутро, кога може пример во понеделник? Затоа што во 01 часот им е последниот воз за дента, а во 5 часот е првиот за утре дента, и треба да се готови.

Меѓу другото и затоа што мажот им ја чисти колата од снег пред зграда.

„Луѓето веќе не го ценат контекстот,“ вели актерот за денешната нелиберална патернализирачка култура во која e доволно некому да му извадат неколку збора од питај бога кој и со каква поента муабет, и тоа да заврши со негово прогонство од јавниот живот.

Еден работник во најголемиот шангајски аеродром испаднал позитивен на ковид. Што прават Кинезите? Топтан затвораат десетина илјади луѓе од аеродромот во подземните простории на објектот. Тестирање, молим лепо. За ден ипол земале 17.700 брисеви. Досега биле обработени 11.500, сите негативни.  

Во Аурора, Колорадо, дуќан отворил фамозниот калифорниски ланец за брза храна, In-N-Out Burger. Се направил ред од луѓе, па од автомобили кои направиле змија на паркингот, па не ги собирало на паркингот па почначе да се редат на автопатот. Се направил толкав ред што за бургер се чекало 12 (дванаесет!) часа. Како е, побогу, тоа - брза храна?

Како прво, треба да одвоите еден милион долари, а знаете како е со денешните плати, што попорво. Потоа решавате да ја префарбате во боја која ви се бендисува. Но, тоа е само почеток.... Спојлер, ергела најскапи спонзоруши е поевтина опција.

Наспроти гласините дека Русија е технолошки  назадна земја, прошетка низ една фарма во која рмбаат роботи на државен андроид, произведуваат млечни производи и фрактални краставици, наместо гулаби чуваат дронови а нужникот им е директно поврзан со црна дупка. Плус супер сајбер фолк песничка.

Да беше видео игрица, лесно ќе се раскажеше. Возиш најлабаво на свет во своја лента, одеднаш нешто те учукува и те враќа едно ниво подолу. Само што, за жал, не е видео игрица.

Многу поинаку непријатно од снимка од државна болница кај нас. Отприлика нивната изгледа како дубајски ол-инклузив ресорт, а нашата како олицетворение на зборот „тетанус“.

Овој либерално-прогресивен хистерик не го објавивме кога се појави на интернет пошто е прелуда и пренапната. Ама сега заслужува, поради начинот на кој мајсторски е музички контекстуализирана. Хенри Ролинс и Рејџ Агеинст нè немаат волку наежено.

Западна новинарка на азербејџански политичар му ја вади стандардната „рака“ со картите за човекови права, слобода на медиумите и НВО-ата. Овој ѝ го вади Асанж. Но, тоа не е сè. Главниот блам е што BBC го објавува интервјуто без тој дел.

Мајка му учествува на оној српски уличен квиз што го даваа на некоја наша телевизија. Значи, мајка му. Таткото нема врска со ситуацијата. Ама малото сака баш тогаш, баш таму, да каже нешто баш за таткото. И после, некои родители размислувале за Меѓаши....

Прашањето гласи: Како се вика јапонската уметничка (чуј ти тоа!) која му беше сопруга на Џон Ленон? Пазете сега:

Јас сум четврта категорија на живот: немам возачка, немам автомобил, немам ни електричен тротинет, ни точак, ни двор. Мерен со технолошки критериуми на брзината и октанската ефикасност, јас сум нешто меѓу пензиониран полжав и уморна желка.