На 13 јуни 2018 година, актуелната постава на Министерството на култура решава на увид на јавноста да го стави буџетот за 2018 година. Ги спрегнува сите свои професионални капацитети и ни го дава она што ќе го видите во продолжеток. Не бе, после ова со Грците, одма поинаку е.

Македонците од Грција, оние чиј пркос е челичен во екстремни историски и политички услови, се последните Мохиканци кои потсетуваат на пукнатините во монолитниот моно-етнички блок на земјата со многу различни традиции, музики, спомени, јазици и колективни сеќавања. 

Ќе му ставеле плочка и ќе кажеле дека е Александар и дека е Грк. Каков мерак е тоа, една плочка да ги замолчи оние што цели чаршафи испишаа како тој и таков споменик е недозволив на тоа место, од стручни архитектонски и урбанистички причини. Сега ќе му стават плочка и ќе им биде пасент. И архитектонски и урбанистички. Но имаме ние позабавна приказна околу воинот-што-ќе-добие-плочка. На почетокот имаше теорија дека ќе ставаме петденарки и ќе се клатиме.

Твит е кратка форма која не дава простор да се каже сè и секој детал. Затоа човек мора да го одвои само она што му е најважно.

Македонецот не знае да живее во денешнината. Или е заглавен во јебена историја или е укочен чекајќи нешто од иднината. За него, ништо не почнува од него. За него сè ќе започне кога ќе дочека некаков Свет Грал кој ќе го посипе со ѕвездена прашина по што одеднаш сè ќе биде подобро. ЕУ и НАТО за таквите е само Хепек, онаа мистериозна направа од Топ листа која чудесно ги средува проблемите. Мало потсетување на кои сè финти Македонците го одложуваа почетокот на своите животи и бавењето со себе.

За многумина единствена цел да се влезе во ЕУ е за да се има цицка за цицање. Ги заболе нив за европски идеали, култура и наследство. Под султан Реџеп би се вратиле ако им вети плата од 1.000 евра (под услов да не се напнуваат за тие пари). Такви склопови, не име, родена мајка би продале. Така што, бар вториот дел од насловот да допре до нив.

После цели 26 години невешти маневри на Киро Глигоров и цела плејада македонски политичари, после оние глупости со добивање на спор против нив во Меѓународниот суд на ОН, после оние 140 земји кои нејасно зошто избрзаа и нè признаа под нашето име, двоецот Заев/Димитров доаѓаат до генијална идеја. Да ги заебеме на начин кој никој нормален не го очекува: начисто да им го прифатиме она што цело време го барале. Видкун Квинслинг лајкс дис.

Мал избор од фаци пред кои едноставно бевме принудени да капитулиравме. Страшна е тоа сила. Ама барем сега и ние ќе можеме да бидеме убави, софистицирани и напредни како нив.