Во февруари 1944 година, додека Берлин се обидувал да се опорави од американските воздушни напади, на периферијата на градот продолжувало производството на еден необичен пијалак. Во импровизирани погони се полнеле шишиња со матна, кафеава течност – Фанта. Пијалакот бил создаден од германската филијала на американската Кока-кола и станал еден од нејзините најуспешни производи во Германија за време на Втората светска војна.
Приказната всушност започнала многу порано. Кока-кола во Германија била присутна уште од 1929 година, а кога нацистите дошле на власт во 1933 година, германската филијала ја презел Макс Кит, роден Германец и исклучително посветен менаџер на компанијата. Тој бил фокусиран пред сè на опстанокот и успехот на Кока-кола, дури и во услови на нацистичкиот режим.
И самата Кока-кола во тој период била длабоко присутна во германскиот јавен живот. Компанијата била меѓу американските корпорации што продолжиле да работат со Германија и во годините кога нацистичкиот режим сè повеќе ги ограничувал човековите права. Кока-кола била спонзор на Олимписките игри во Берлин во 1936 година, а на некои нејзини рекламни материјали се појавувале логото на компанијата и свастиката. Кит дури организирал нацистички поздрав на прослава на десетгодишнината на германската филијала, во чест на Хитлер.
Почетокот на Втората светска војна во 1939 година не го прекинал бизнисот. Кока-кола продолжила да ја снабдува германската филијала со сируп и материјали, а Кит ги следел германските војници во окупираните земји и преземал контрола врз локалните операции. До 1940 година компанијата била доминантна на германскиот пазар на безалкохолни пијалаци.
Сè се променило по нападот на Перл Харбор на 7 декември 1941 година и влегувањето на САД во војната. Американските компании морале да го прекинат бизнисот со непријателот, а германските власти можеле да ги конфискуваат фирмите во сопственост на непријателски држави. Централата на Кока-кола во Атланта ги прекинала комуникациите со Кит и престанала да го испорачува концентратот потребен за производство.
Германската филијала се нашла пред сериозен проблем. Немала начин да произведува Кока-кола, но Кит не сакал компанијата да престане да постои. Решението било да се создаде нов пијалак од состојки што можеле да се набават во Германија. Со своите хемичари тој развил рецепт според воените ограничувања. Наместо класичните состојки, во смесата завршиле остатоци од преработката на овошје, јаболкова пулпа и влакна, шеќер од шеќерна репка и сурутка – течноста што останува по издвојувањето на сирењето од млекото. Затоа подоцна за Фанта се зборувало како за пијалак направен од „остатоци од остатоците“.
Потребно било и име. Кит им рекол на вработените да ја пуштат фантазијата на слобода. Еден од продавачите, Џо Книп, го предложил името Fanta, скратено од германскиот збор „Fantasie“, односно фантазија. Фанта-та брзо станала важен производ за германската Кока-кола. Колку што војната напредувала, толку повеќе било тешко да се најдат други пијалаци и состојки. До 1943 година биле продавани речиси три милиони гајби.
Но Фанта не служела само за пиење. Поради строгото ограничување на шеќерот, Германците ја користеле и како засладувач при готвење, особено за супи, а веројатно и при подготовка на различни јадења и колачи. Пијалакот добил посебен статус во системот на рестрикции, што му овозможило да продолжи да се произведува и во услови на сериозен недостиг.
Успехот на Фанта, сепак, не може да се одвои од политичкиот контекст во кој настанала. Кит не бил член на Нацистичката партија, но неговото работење подразбирало соработка со нацистичките власти. Истражувачите на историјата на Кока-кола затоа го опишуваат како нацистички соработник, но не нужно како идеолошки нацист. Неговата примарна лојалност била кон компанијата и нејзиниот бизнис.
И тука приказната добива уште понеобичен пресврт. Иако работел во земја која била на поразената страна на војната, Кит по враќањето во САД бил дочекан како човек кој успеал да ја одржи Кока-кола во живот во Германија. Компанијата го наградила со висока функција и тој на крајот ја презел подружницата во Европа.
Фанта, пак, добила сосема нов живот. Во 1955 година Кока-кола повторно го употребила името, но овојпат за сосема поинаков производ – газиран пијалак со вкус на портокал. Новата Фанта прво се појавила во Италија, а во 1958 година стигнала и во САД. Така настанал еден од најпознатите безалкохолни пијалаци во светот: бренд што денес речиси никој не го поврзува со Втората светска војна, а чие име всушност било создадено во нацистичка Германија, во време кога американската компанија зад него повеќе не можела да го произведува својот главен производ.
