Смеата е универзална појава кај луѓето, но не е единствено човечка особина. Истражување објавено во списанието Communications Biology покажува дека и големите мајмуни – шимпанзата, бонобата, горилите и орангутаните – се смеат на начин кој многу наликува на човечкиот.
Истражувачите анализирале 140 аудио снимки од смеа на четири деца и тринаесет млади мајмуни кои живееле во заробеништво. Снимките биле направени за време на игра и скокоткање. Резултатите покажале дека основниот ритам на смеата речиси не се променил во последните 15 милиони години, односно од времето кога живеел заедничкиот предок на луѓето и големите мајмуни. Сепак, човечката смеа е побрза и многу поразновидна. Исто така, шимпанзата и бонобата, кои се еволутивно поблиски до луѓето, се смеат со побрзо темпо отколку горилите и орангутаните.
Еден од авторите на студијата, зоологот Кјара де Грегорио од Универзитетот во Ворвик, вели дека луѓето и големите мајмуни се изненадувачки слични бидејќи смеата ја задржала истата основна структура милиони години. Она што најмногу ја издвојува човечката смеа е способноста свесно да ја приспособуваме на различни ситуации. Луѓето можат да се смеат учтиво, да се смеат гласно во друштво на пријатели, па дури и со смеа да покажат дека некоја шега не им била особено смешна.
Научниците сметаат дека токму оваа поголема контрола врз гласот можеби одиграла важна улога во развојот на човечкиот говор. Според нив, смеата не е само знак на радост и игра, туку и важен прозорец кон еволуцијата на човечката комуникација.
Истражувањето има и одредени ограничувања, бидејќи примерокот бил релативно мал и вклучувал само млади единки. Во иднина, научниците сакаат да испитаат како се менува смеата кај мајмуните со стареењето и на кој начин луѓето ја развиле својата единствена способност преку смеата да пренесуваат различни емоции и пораки.
