Дан Лаустсен не сонувал да стане кинематографер. Всушност, кога неговата постара сестра во весникот прочитала дека Данската филмска школа прима нови студенти и му предложила да се пријави, тој ѝ објаснил дека филмот воопшто не го интересира и дека не знае ништо за него. Сепак, бидејќи во тој момент се занимавал со модна фотографија, испратил неколку слики. Го примиле, а останатото е историја – прилично долга, со многу темни сцени, силни бои, необични суштества, убиства, љубов и три номинации за Оскар.
Денес Лаустсен е еден од најпознатите европски кинематографери кои направија голема меѓународна кариера. Неговиот потпис најлесно се препознава по начинот на кој ја користи светлината: кај него таа не служи само за да ги осветли актерите, туку станува дел од приказната. Сенките, боите и контрастите создаваат расположение, напнатост и понекогаш чувство дека светот што го гледаме е малку (малку?) поинаков од нашиот.
Неговата филмографија е необично разновидна. Работел на дански и европски продукции, но и на големи холивудски филмови како неколку поглавја од серијалот „Џон Вик“, „Кримсон Пик“, „Обликот на водата“ и „Кошмарна улица“. Ако „Џон Вик“ го покажува неговиот талент за динамика, боја и прецизно движење на камерата, филмовите на дел Торо му овозможуваат да оди во сосема друга насока – кон бајковитото, готското, чудовишното и морничавото.
Со дел Торо Лаустсен разви една од своите најзначајни професионални соработки. По „Кримсон Пик“ следувал „Обликот на водата“, за кој ја доби својата прва номинација за Оскар, а филмот на крајот му ја донесе и статуетката. Потоа следувал „Кошмарна улица“, повторно со номинација, а нивната соработка продолжи и со „Франкенштајн“. Интересно е што Лаустсен не го гледа „Франкенштајн“ само како хорор или готска приказна. За него, зад чудовиштето стои приказна за осаменост, љубов, простување и потреба да бидеме прифатени. И токму затоа визуелниот свет на филмот не е само мрачен – тој е и емотивен.
Лаустсен, сепак, не се однесува како човек кој треба да ја наметне сопствената визија по секоја цена. Кога зборува за работата со режисерите, често нагласува дека неговата задача е да им помогне да го направат нивниот филм, а не неговиот. Можеби токму тука лежи дел од неговата долговечност: наместо да се повторува себеси, тој го менува визуелниот јазик во зависност од приказната.
Види претходно:
Букбокс гледанка за „Обликот на водата“ (2017)
Како се разликува новиот филм „Франкештајн“ од книгата
