На западната страна од светот, осаменоста е толку раширена и страшно се доживува, што ја викаме епидемија и ја сметаме за сериозна закана по јавното здравје. Тогаш, како најдруштвено ориентираната култура на планетата станува светски шампион во уметноста на осамувањето и како успеа да се помири со тоа?
Има овде видео што го истражува јапонскиот концепт на охиторисама - „почесниот гостин што доаѓа сам“ - и целата култура што е изградена околу соло-живеење - соло караоке, седење на скара со едно столче, хотели со капсули... А зад сето тоа стои една моќна дистинкција што западната култура ја има изгубено - разликата меѓу самотијата и осаменоста. Да се разбере ќе значи и засекогаш да се промени начинот на кој ги гледаме сопствените тивки моменти.
Не се ни работи за изолација, туку за отстранување на срамот да се биде сам и учењето сопственото друштво да го третираме како добро друштво.
