Можете да организирате дигање знаме на НАТО пред Влада (една година порано) и таму да глумите државнички гламур и визионерство, од петни жили трудејќи се да оставите впечаток дека тоа што го направивме со Грција е некаков достоинствен чин. Сè во надеж дека самиот цакум-пакум формат на таа фејк приредба, кај наивни будали ќе роди халуцинација дека - види мајката! - веќе заличуваме на озбилна држава! Да, ама утредента ќе дојде време кога ќе треба да си го смените името. И тоа ќе изгледа вака:

Не (за нив!) сето тоа не постои, бидејќи директно не ги засега нивните џебови. Дури кога џебот ќе им се загрози, почнуваат да врескаат и да лелекаат, налик на недораснати деца на кои сонуваните сонови не им се оствариле. Навикнати на лилихип, џиџе и на полн џеб, сега се чувствуваат како неостварени и навредени капетани беле лаѓе.

Сега нема ограда и можете слободно до Влада да дојдете, за полесно да ве мочаат од керамиди.

Ви текнува како Рамбо и Макавеев се заебаваа со српските три прста па им најдоа ново значење? На сличен начин, оној албански симбол со рацете во форма на орел (јаден Ахмети, мораа допрва да го учат како се прави) кој на овие простори главно се користи за национално курчење, американската поп култура несакајќи почнува да го ребрендира и да го врзува за баналниот и национално неосвестен поим - тротинет.

Во една пиеса имаше поента дека за овој свет постои надеж сè додека се слуша плач на новороденче, како знак за нов живот и нов почеток. Таа надеж сериозно ни се пореметува кога ќе видиме во какви сè раце знаат да се најдат некои нови невини животи.

Веља Илиќ е ветеран на српската политичка сцена, од оној брдско-планински ков и генерално нема човек што многу за него да навива. Ама, како му се насра на Вучиќ, тоа само Србите го имаат: да зборат високи политички ешалони а во атмосферата веднаш да се осети мирис на кафана, подгорени чаршави и јадни, испотени трубачи.