На прв поглед би можело да се претпостави дека стравот од бројот 17 во Италија има врска со христијанството. Во Библијата навистина постојат неколку необични поврзувања со бројот. На пример, според библискиот текст, Големиот потоп започнал на седумнаесеттиот ден од вториот месец. Но постојат и сосема спротивни, па дури и позитивни примери. Затоа ова објаснување не е доволно. Ако католицизмот бил причината за стравот од бројот 17, тогаш слично суеверие би требало да постои и во други традиционално католички земји, што не е случај. Денес токму Италија е местото каде што ова верување е најсилно.
Клучот можеби се крие во римските бројки, а едно од најинтересните објаснувања води директно до начинот на кој старите Римјани ги запишувале броевите.
Бројот 17 во римски броеви се пишува со знаците XVII. Ако овие знаци се прочитаат како обични латински букви и се преуредат, се добива зборот VIXI (викси), односно израз што значи „живеев“ или „мојот живот заврши“.
Сепак, не постојат сигурни докази дека старите Римјани навистина го сметале бројот 17 за несреќен. Напротив, тој често се појавува во римската историја без некаква посебна негативна конотација. Војските на Јулиј Цезар, Помпеј и царот Август имале седумнаесетта легија. Токму легијата на Август била една од трите римски легии уништени во познатата битка во Тевтобуршката шума, кога германските племиња му нанеле еден од најтешките порази на Рим. Можно е и овој историски настан со текот на времето да придонел кон мрачната репутација на бројот, но тоа останува само претпоставка.
Иако не можеме со сигурност да кажеме дека токму 17 бил „несреќен број“ за сите Римјани, познато е дека римското општество им придавало големо значење на броевите. Одредени броеви се сметале за поволни, други за неповолни, а ваквите верувања биле дел од пошироката античка навика да се бараат скриени значења во броевите и нивните комбинации.
Но бројот 17 не бил несреќен насекаде. За старите Грци, барем за некои од нив, имал сосема поинакво значење. Питагорејците, следбениците на филозофската традиција поврзана со Питагора, му придавале посебно место во своите учења. Според едно од нивните верувања, на крајот на светот ќе дојде до воскреснување на 17 души. Бројот се појавувал и во нивните идеи за музиката на сферите, односно замислата дека движењето на небесните тела создава универзална хармонија.
Позитивно значење на бројот 17 постоело и во одредени шиитски традиции. Во петте дневни молитви има вкупно 17 молитвени поклони, а и повикот за молитва содржи 17 зборови според едно од толкувањата.
Така, бројот што во денешна Италија се поврзува со несреќа и смрт во други култури можел да биде симбол на нешто сосема поинакво. Тоа е добар потсетник дека суеверијата не се запишани во самите броеви. Тие се создаваат од луѓето, нивните јазици, верувања и историски искуства.
