Денес истрагите за убиства се потпираат на ДНК-анализи, отпечатоци од прсти, токсикологија и низа други научни методи. Но со векови, пред развојот на модерната форензика, луѓето верувале дека самото тело на жртвата може да открие кој е виновникот.
Ова необично верување, познато како круентација (cruentation), се темелело на идејата дека телото на убиениот ќе почне да крвари или да испушта течност кога во негова близина ќе се појави убиецот. Се сметало дека тоа е божји знак кој ја открива вината и дека виновникот не може да ја избегне правдата.
Потеклото на ова верување не е сосема јасно, но се појавува уште во старогерманскиот еп „Песната за Нибелунзите“, стар речиси илјада години. Во една од сцените, телото на легендарниот јунак Зигфрид почнува да крвари кога покрај него се приближува неговиот убиец Хаген. Историчарите сметаат дека ваквите приказни придонеле верувањето постепено да стане дел од правната практика во средновековна Европа.
Од 12 век па натаму, круентацијата не се сметала само за народно суеверие, туку и за легитимен начин за утврдување вина. Во некои судски постапки телото на жртвата било внесувано во судница, а осомничениот морал да го допре. Ако во тој момент од раните или од носот и устата почнела да истекува крв или друга течност, тоа се толкувало како чудо и доказ дека Бог го разоткрил убиецот.
Денес медицината знае дека вакво нешто нема никаква врска со чувството на вина или со присуството на убиецот. По смртта срцето престанува да работи, крвта се згрутчува и повеќе не циркулира низ телото. Сепак, во првите денови од распаѓањето се создаваат гасови кои го зголемуваат притисокот во телото. Како последица на тоа, од природните отвори или од отворените рани може да истечат течности што луѓето во средниот век погрешно ги толкувале како „свежа крв“ што чудесно се појавила во присуство на убиецот.
Иако денес ова изгледа како бизарно суеверие, круентацијата со векови била сфаќана сериозно и се користела во судската практика. Дури во текот на 18 век, со развојот на медицината и форензичките науки, оваа практика постепено исчезнала од европските судови. Сепак, постојат записи дека слични обиди биле забележани дури и во САД во втората половина на 19 век.
