Најраспространета форма на монашки живот во средниот век во Британија била бенедиктинската, уредена според Правилото на свети Бенедикт, составено од 73 поглавја. Тоа правило ги насочувало монасите кон духовниот живот, послушноста и смирението, а не кон удобноста. Иако манастирите како институции можеле да бидат многу богати, поединечните монаси не смееле да поседуваат личен имот. Материјалната непријатност често се сметала за знак на духовна вредност – колку е поголемо телесното лишување, толку е поголема духовната корист.
Во тој контекст треба да се разбере и односот кон студот. Правилото на Бенедикт дозволувало само минимални отстапки: во постудените области монасите можеле да носат малку повеќе облека. Разликата меѓу летната и зимската облека најчесто се сведувала на подебела волнена качулка во студените месеци. Но Бенедикт пишувал во 6 век, во Италија, а условите во северна Европа во подоцнежниот среден век биле многу посурови.
Затоа, во секој манастир во голем дел од Европа (Франција, Германија, Централна Европа) постоело едно место каде што било дозволено греење – т.н. calefactorium, или затоплувачка просторија. Тоа била една од ретките простории со оган. Црквата, спалните и повеќето други простории биле целосно незагреани. Затоплувачката соба била мала и не можела да собере многу луѓе, па лесно е да се замислат десетина монаси собрани околу огништето, тивко разговарајќи и барајќи барем малку топлина во студената зима.
Иако имала големо значење за секојдневниот живот, оваа просторија ретко се спомнува во пишаните извори. Сепак, преку сочуваните градби и хроники можеме да добиеме слика за нејзината улога. Во Англија, на пример, манастирот Мео во Јоркшир, основан во 1141 година, денес не е сочуван, но неговата хроника опишува како, покрај трпезаријата, биле изградени и затоплувачката соба и мала кујна. Интересно е што овие простории се спомнати како важни достигнувања на игуменот, што зборува за нивната вредност за заедницата, дури и ако биле градени постепено, според можностите.
Иако средновековните згради тешко се загревале, самото постоење на вакви простории покажува дека топлината сепак имала голема вредност. Во Дурам, според истите извори, околу Божиќ монасите добивале и мали уживања – смокви, суво грозје, колачи и малку пиво – сè во умерени количини, како скромна, но значајна утеха во студените зимски денови.
