Во доцните 1950-ти години, американскиот генетичар Џошуа Ледерберг бил меѓу научниците кои се обидувале потрагата по живот во вселената да ја извлечат од светот на научната фантастика и да ја претворат во сериозна научна дисциплина. Во 1960 година, на меѓународен симпозиум за вселенски науки во Франција, тој го употребил терминот „егзобиологија“ за новото поле. Наместо да тргнува од претпоставката дека некаде нè чекаат интелигентни суштества со летечки чинии, Ледерберг бил многу повеќе заинтересиран за нешто многу поскромно: микроби, органски молекули и траги што би можеле да откријат како и каде настанал животот.
Токму тука се појавил еден прилично бизарен проблем. Ако човештвото испрати сонда на Марс или на Месечината, како да знаеме дека нешто што ќе го пронајдеме навистина потекнува од тој свет, а не од Земјата? Во времето кога вселенската трка само што започнувала, идејата за стерилизирање на вселенските летала станала сериозна научна и етичка задача. Ледерберг бил особено загрижен откако слушнал за советските планови за нуклеарна експлозија на Месечината. Таква експлозија, стравувал, би можела да ја загадува месечевата површина и да уништи можност за идни истражувања.
Ова било време кога потеклото на животот повторно станувало едно од големите научни прашања. Во 1953 година експериментот на Стенли Милер и Харолд Ури покажал дека под услови слични на оние што се претпоставувале за раната Земја можат да се создадат органски молекули. Истовремено повторно се разгледувала и старата идеја за панспермија – можноста дека „семето“ на животот можело да пристигне од вселената. Ако животот можел да патува меѓу небесните тела, тогаш прашањето што точно ќе најдеме на друга планета станувало уште поважно.
Но егзобиологијата имала проблем и со нешто многу поземно: научната фантастика. За јавноста, зборот „вонземски живот“ најчесто значел инвазија, чудовишта и суштества што сакаат да ја освојат Земјата. За научниците, пак, највозбудливото откритие можело да биде нешто што воопшто не личи на суштество – едноставен микроорганизам или хемиски траги што покажуваат дека некогаш постоел живот.
На новото поле му било тешко и да обезбеди средства. Науката во тоа време била организирана според јасно поделени дисциплини, а егзобиологијата не можела да се вклопи во ниту една: за неа биле потребни биолози, хемичари, физичари, астрономи и експерти за вселенски летала. Ледерберг почнал да охрабрува помлади научници, меѓу кои и Карл Саган, а подоцна интересот за ова поле се проширил и во НАСА.
Од денешна перспектива, најинтересно е што едно од првите прашања на науката за вонземскиот живот не било „Каде се тие?“ туку „Како да не го расипеме местото пред да стигнеме таму?“ И во тоа има нешто многу современо. Човештвото штотуку почнало да излегува од сопствената планета, но Ледерберг веќе размислувал за одговорноста што доаѓа со тоа. Истражувањето на вселената, сметал тој, не е само технолошко натпреварување, туку тест за зрелоста на човештвото. Ако некогаш навистина пронајдеме живот на Марс или на некој далечен свет, едно од најголемите откритија во историјата можеби ќе зависи и од тоа дали пред повеќе од половина век сме биле доволно внимателни да не оставиме дел од себе таму.
