Оваа фотографија не е обработена со фотошоп или вештачка интелигенција. Овие мажи се Шерпаси, оние кои го носат товарот на алпинистите на Еверест.
Шерпасите не се само луѓе од планината. Тие се метафора. Тивки, истрајни, со чекор што не бара аплауз, тие го носат товарот на другите кон височините што самите ретко ги присвојуваат како трофеј. Додека некој го освојува врвот, шерпасот го освојува патот - повторно и повторно, со почит кон планината, со смиреност кон ризикот, со достоинство кон животот.
Без нив, малкумина стигнуваат до врвот. Шерпасите потекнуваат од Тибет, и се стручни водичи со уникатни генетски особини кои им помагаат да можат да се носат со екстремните хималајски височини и товарот за кој се задолжени.
Тие знаат дека врвот не е сопственост, туку минливо место. Знаат дека планината не се победува, туку се слуша. Во нивната култура, чекорот е молитва, а товарот - заедничка одговорност. Шерпата оди напред, но никогаш сам; тој е врска меѓу човекот и природата, меѓу амбицијата и мерката.
Во свет што сака брзи победи и гласни херои, шерпасите нè потсетуваат на една подлабока вистина: дека вистинската сила не е во освојувањето, туку во служењето; не во фотографијата на врвот, туку во трагите што остануваат зад нас - внимателни, човечни, одржливи.
Можеби затоа денес ни требаат повеќе шерпаси, не само на Хималаите, туку и во секојдневието: луѓе што ќе го носат заедничкиот товар, што ќе нè водат низ маглата без да викаат дека водат, што ќе знаат кога да продолжат и кога да се вратат, за да има кој да оди и утре.
Шерпасите нè учат дека височината не е мерка за големина. Големината е во грижата.
А врвот - ако воопшто постои како таков, тоа е оној на човечноста.
