„Форца Босна.
Морам да ви кажам што се случи на појадок во кафуле со колега пред да одиме на аеродром. Беше тивко наоколу, ден по славјето.
Завршивме и во еден момент пред да станеме да платиме, одеднаш се појавува 60-годишен маж, брзо ни ја зграпчува сметката и оди на каса.
На почетокот не ми беше јасно, мислев дека сака да нè задева. Потоа почнува да разговара со келнерката и вади пари додека таа се насмевнува.
Го прашувам: Што правиш?
Тој се насмевнува, клима со главата и продолжува да плаќа, кажувајќи нешто на босански, а потоа „Не, не, не“.
Му велам „Зошто? Но, зошто?“.
Тој намигнува „Добро, добро“, додека сите келнерки се насмевнуваат.
Повторно велам „Не мораш. Не мораш“. Потоа го прегрнувам и се тапкаме по рамената.
Додека си заминуваше, го прашав „Но, кажи ми како се викаш“? А тој рече „Италија, Италија, во ред е“ и си замина.
Имаше околу 60 години, лице изморено од животот и напорната работа.
Кој знае што видел кога имал 30 години во Босна. Кој знае што беше Италија за него, кога италијанските војници дојдоа во Босна да помогнат, кога Италија дојде да игра во Босна во септември 1996 година.
Колку време ни е потребно за да бидеме сведоци секој ден на чист чин на добрина?
Колку подобар може да биде животот со добрина?
Честитки Босна.
Имајте радосно Светско првенство“
