Препис од полициски билтен од сега веќе некој магичен свет (за постарите познат како СФРЈ, за помладите „комунизам“) во кој извесен Никола, само замисли, бил казнет заради џаболебарење и затоа што без потреба се дрнкал со моторот натаму-наваму. Па кај го има ова?

Неподвижна 74 годишна баба ја носат на тест за латвиски јазик. Ако не го знае, ја чека депортација после 2 септември, пошто Латвија системски работи на кинење на врските со сè што е руско (во 1989 година 34% население беше руско, лани 24%). Ах, кој ќе чека Ахмети да наполни 74 :) 

500 и некој ден од руската инвазија на Украина и 500 и некој ден како Русија е под најголемите и најсеопфатни санкции што некогаш биле наметнати на некоја држава. Барем тој е впечатокот од светските медиуми, не и од руските супермаркети.

Мажите сакаат почит, жените сакаат љубов. Што сакате правете со оваа информација.

Нетфликс пред некое време објави кратко видео за тоа како се снимаше исклучителниот документарен серијал „Империјата на шимпанзото“, кој како речиси ниеден документарец до сега ги фати најкрвничките борби меѓу шимпанза. Тоа што се заборава во гледањето на серијата е дека на неколку метри од шимпанзата, кои можат да распарчат човек во рок од неколку минути, има луѓе со камери кои стојат и снимаат.

Жена осум години транзиционира во маж, и по толку време физичкиот дел главно го совладува со задоволителни резултати. Проблемот се јавува кога станува машко и светот, дури и добронамерниот дел од светот, почнува да го третира како што се третирани мажите.

Жителка на Минск се прави летва од алкохол и кој знае како пијанката ја завршува со заспивање на надворешниот праг од прозорците во станот... на 24 кат.

Блесавиот дел од еко-протестите со блокирање улици е што кога ќе се залепиш за асфалт твојата кожа стварно е залепена за асфалт, нема фејкање во тој дел, и тоа единствено се решава со чекан и со длето, по што те пуштаат дома да си одиш со грутка асфалт залепена на рака. Без да ја омаловажуваме нивната жртва, ама овие луѓе периодов нешто почнаа да избираат места под сенка за да се лепат.

Во комплекс базени во јужниот полски град Битом, мајка се жали на обезбедувањето дека група од четворица мажи непристојно се однесувале кон нејзините деца. Пред обезбедувањето и пред полицијата, први стигнуваат да реагираат останатите гости на комплексот, па целиот инцидент се завршува со специјалци, штитови и солзавец.

Традиционално спасот во трчањето со биковите е главниот стадион на кој пристигнуваат сите учесници, а по некое време и биковите. Годинава толпата направи до сега невидена блокада токму на влезот на стадионот. Тоа не им смени нешто многу на биковите.

Истата апликација ја користи и Такер Карлсон со истите идеи на ум кога во најголема тајност сака да договори интервју со Путин.  По некое време преписки, Карлсон добива повик од „човек од Вашингтон“ кој му кажува дека НСА му влегла во Сигнал апликацијата и знае дека договара интервју. Важно е и тоа што случката е од пред војната, 2021 година, и се работи за постара верзија на апликацијата.

Ок, точно, шишањето е на адреса и има еден саат патување до таму, плус за фризурата се потребни 2,5 до 3 часа, ама пак, 1.150 долари се 1.150 долари. Сумата е 3 часа по 350 долари од час и 100 долари превоз. За делот од публиката што не оди на бербер, седнување на берберска столица во Скопје (значи не стилист, фризер или како и да се викаат) во просек ќе те чини околу 300 денари.

Портпаролот на Пентагон, најискрено, со сето свое битие сака да каже дека „војната е стратешки неуспех за Русија“. Ама не е тоа тек така. Сигурно психолози имаат нешто да заклучат од клипот.

Кратко видео од два дипломатски настани. Во едниот руска функционерка се среќава со кинескиот владетел, во другата американската министерка за финансии, Јелен, се среќава со кинескиот колега Хе Лифен.

Ако Франција е растистичка, како што тврдат луѓето што деновиве ја палеа земјата, тогаш зошто уште луѓе емигрираат во Франција? Затоа што сега Франција е таа што треба да биде колонизирана, засекогаш.

Со буџет од само 14 милиони долари, филмот „Sound of Freedom“ на благајните го потепа долгоочекуваниот продолжеток на „Индијана Џонс“ на Дизни (со буџет од 295 милиони долари!). Приказната е шокантна и, за жал, вистинита. Ви предлагаме од 31-ва минута да погледнете две минути, па ако не ве заинтересира, баталете. 

Во Бразил малолетници можат да бидат уапсени но после регистрирањето, биваат пуштени. Следи сцена во која во полициска станица му се слави роденден на еден млад кримос, со торта, со песна, со сè. Му го слават полицајците, само затоа што дента му е 18-ти роденден, што значи дека ќе можат да го задржат во апс. Славеникот не е нешто еуфоричен околу своето полнолетство.

Во три и нешто минути, Иан Плимер го демонтира оној напнат климатски алармизам и апокалиптичност поради кои треба наопачки да ја свртиме глобалната економија, начинот на кој живееме и секојдневните навики. Ама добро, човекот е само геолог. Кај може тој да со сето она знаење кое го поседува Грета Тунберг?

Како и со секоја слична дешавка, и нередите во Франција се супер прилика да се подметне нешто што нема врска со реалноста. Наспроти нашата пуста верба дека „на лагата ѝ се кратки нозете“, Џонатан Свифт на времето напиша „Лагата лета а Вистината доаѓа после неа и се тетерави“. Она што пред три века била само хипербола, денеска е прецизен опис на функционирањето на социјалните мрежи.

Чул тој дека во цел оној париски хаос и безредија луѓе влегуваат во продавници и земаат што им душа сака, при што никој ниту ги спречува ниту ги гони, па решил и тој да се поднови во продавница за спортска опрема. Додуша, со намален избор на артикли и што е поважно, со ужасно лош тајминг.  

Додека возови им излетуваат од шини заради катастрофално запуштената инфраструктура, американските даночни обврзници се цедат за да му се пратат пари и оружје на Зеленски кој никогаш не е задоволен од темпото и обемот на помошта. Макс Блументал феноменално ја скицираше американската шема за Украина, една од најкорумпираните земји во Европа. 

Сме виделе далеку помалку преплашени новинарки како се јавуваат од далеку пострашни конфликтни зони отколку што е центарот на Париз. Или можеби само преку монитор изгледа дека Париз и не е нешто посебно страшно. Новинарката од финската телевизија YLE известува во живо од главниот град на Франција.

Дуќанџии од Марсеј стигнуваат до своето тобако по уште една ноќ немири, пожари и пљачкосување низ нивниот град кои се водат под етикета на терање некакви правдини врз кои реално тие немаат никакво ни влијание, ниту пак тобакото е некојси симбол на француските колонијални злостори.

Не е за  радување, нема тука многу нешто исто, освен начинот на кој нè работат (и нас и вас и нив) на иста фора - асфалт. На крај и они ништо не направиле, и ние ништо не сме добиле, а сите среќни, чиста магија.