Во октомври 1789 година, анонимен француски автор објавил брошура во која предложил четири иновативни комуникациски уреди. Нивната цел била да ја пренесат пораката на Француската револуција до што повеќе луѓе, да ги направат пораките повидливи и да ги намалат недоразбирањата што можеле да предизвикаат политички хаос.
Еден од најинтересните предлози бил „народниот мегафон“ (porte-voix du peuple) – огромна труба чија форма потсетувала на змија. Таа требало значително да го засили гласот на говорникот за тој да може да се слушне и на најголемите јавни собири. Во револуционерниот период, кога политичките говори биле главно средство за убедување и мобилизација, ваквиот изум се сметал за исклучително важен.
Вториот уред бил уште поамбициозен – „народна табла“ (tableau populaire), големо платно поставено високо на зграда, на кое со ротирачки механизам составен од два дрвеи „тапани“ се прикажувале огромни букви и пораки. Платното можело да се осветли со фенери, па револуционерните известувања биле видливи и ноќе. На некој начин, ова претставувало далечен претходник на денешните електронски информативни екрани и билборди.
Авторот предложил и подвижна говорница со големо параболично огледало што го насочувало и засилувало звукот кон публиката (слика горе). Така говорникот не морал да вика, а неговите зборови сепак стигнувале до голем број слушатели. Предвидена била и фиксна верзија на истиот систем за идната сала на Националното собрание, каде што претседавачот и говорниците би можеле јасно да комуницираат без да го напрегаат гласот.
Иако овие идеи никогаш не станале реалност, тие најавиле многу подоцнежни технолошки решенија. Подвижното платно потсетува на панорамите и филмските проекции од 19 век, а размислувањата за засилување на звукот и визуелното пренесување информации ги најавуваат современите системи за масовна комуникација.
Во истото време се појавиле и други необични проекти. Пронаоѓачот Белпреј создал уред наречен „телелог“, првично наменет за комуникација со глуви лица, но замислен и како средство за испраќање пораки до цели градови. Неколку години подоцна, лекарот Рене Ленек, инспириран од играта на две деца што пренесувале звук низ дрвена штица, дошол до идејата за првиот стетоскоп, инструмент што засекогаш ја променил медицинската дијагностика.
Најголем успех, сепак, постигнал оптичкиот телеграф на браќата Шап. Со систем од подвижни краци поставени на кули, операторите можеле да пренесуваат кодирани пораки на големи растојанија, многу побрзо отколку што тоа било можно со коњаници или писма. Овој систем претставувал вистинска револуција во државната комуникација и претходник на модерните телекомуникации.
Иако голем број од овие проекти останале само на хартија, тие сведочат за духот на едно време во кое револуцијата не се водела само со оружје и политички говори, туку и со идеи за подобра комуникација. Во ерата кога брзината и јасноста на информациите можеле да одлучат за судбината на една држава, овие необични изуми претставувале смели обиди да се поврзат луѓето, идеите и новото општество што се раѓало.
