Широките српски маси френетично - толку френетично што понекогаш се чинеше дека слават - го оплакаа „српскиот херој“; од друга страна, многу потесните српски маси - со многу неумесни коментари на Икс и Фејсбук - од срце се радуваа.
Ништо не може да се случи без српски поделби, па тоа ти е.
Неколку пати пишував овде дека мојата незначајност верува дека во некој поправеден свет, Ратко Младиќ - кој, да нема забуна, беше осуден со добра причина - треба да биде само четвртиот обвинет за масакрот во Сребреница, дека Караџиќ треба да биде третиот обвинет, а Милошевиќ вториот.
И ако се прашувате, а секако се прашувате, кој тогаш треба да биде првообвинет, ќе ве упатам, заради заштеда во карактерологијата, на мемоарите на Милован Ѓилас (1989-1996), кои содржат комплетен список на persona dramatis, односно национални географи, картографи и теоретичари на хуманото преселување кои ја „спакуваа“ војната, па така „спакувана“, преку каналите (канализација) на чаршијата му ја увалија на Милошевиќ, Милошевиќ ја проследил до Караџиќ а Караџиќ на Младиќ.
Како што се влошуваа болестите на Младиќ, стануваа сè почести петициите од разни здруженија, групи граѓани, лекарски конзилиуми и министерства, Младиќ да биде ослободен од затвор од „хуманитарни причини“ за да добие лекување (и да умре) во неговата родна земја. Сите овие петиции беа категорично одбиени, правно целосно оправдано, бидејќи доживотна казна затвор значи дека осудениот останува во затвор до неговата смрт.
Како и во случајот со смртта на претходната деценија - онаа на Милошевиќ - беше лансирана алармистичката теорија дека Младиќ всушност бил убиен. Што е најголема бесмислица за првата четвртина од 21 век. Бидејќи ако колективниот Запад сакаше да го убие Младиќ, можеше да го направи тоа секој ден во текот на секоја од воените години, со еден наведуван проектил. Но, во текот на сите воени години, колективниот Запад - од причини што ќе ги презентирам на јавноста - го држеше Младиќ како малку вода на дланка, го толерираше киднапирањето (и понижувањето) на мировниците, па дури и - секако од свои причини - масакрот во Сребреница.
И еве зошто. Бидејќи колективниот Запад не сакаше да дозволи да се формира држава во преткомората на Европа во која муслиманите ќе бидат мнозинство. По секоја цена, дури ни по цена на масакрот во Сребреница. Колективниот Запад ја гледаше таквата (можна) држава - со или без причина - како база за разни исламистички терористички групи.
Зошто да се ризикува?
Во оваа смисла, Милошевиќ, Караџиќ и Младиќ беа прокси војници на колективниот Запад, кого, инаку, со очи не можеа да гледаат. Кога гореспоменатите воини ги постигнаа сите западни воени цели и кога имаа намера да продолжат понатаму, војната - со интервенција однадвор - заврши во рок од 48 часа.
Што не значи дека мирот дошол, но на колективниот Запад за тоа не му беше гајле. Зошто би му било? Никој од колективните западњаци немал намера да живее во Босна и Херцеговина. Сетете се дека Черчил го прашал истото - дали има намера да живее во Југославија? - на некој што се насекирал што ја остава Југославија на комунистите.
Нешто слично кажа и Ѓинѓиќ во деведесеттите години, цитирам по сеќавање: „На Србија не ѝ требаат други непријатели освен радикалите“. Триесет години подоцна, нешто слично ќе кажам и јас: „Зошто само радикалите? По што тоа другите субјекти на српската хистерична политичка сцена се подобри, односно полоши?“
Малку терање мајтап не е на одмет, нели? Сепак, останува фактот останува дека Србија отсекогаш била оставена на милост и немилост на себе и дека талка низ темните беспаќа на историската реалност без да знае точно од каде тргнала, каде планира да оди и што сака да прави со себе, освен да ги собере сите Срби, па собрани заедно, сосе прстите забутани во братските задници, колективно и соборно да не знаат од каде тргнале, каде одат и што сакаат да прават со себе.
Блажено самоизолирани, скриени зад фајерволот од кирилица, православие, „нашите особености“ и српскиот кајмак, српските политички - и што е многу полошо - параполитички елити, како Ќосиќ и неговите другари, појма немаат ниту пак ги занима како функционира овој свет.
Со исклучок на два или три брзо пропаднати, краткотрајни обиди за интегрирање на Србија во светската геополитичка реалност, сите други српски политички елити работеа врз следниве принципи: 1. „Бој не бије свијетло оружје, бој бије срце у јунака“, 2. „Ако не знаеме да работиме, знаеме да се тепаме“, 3. „Ние го можеме и она што не го можеме“ и 4. „Не може нам нико ништа, јачи сме од судбине“.
Намазаните колективни западни елити знаеја како мудро да го искористат ова, па на пример, кога, после една деценија играње „сакам- нејќам“ конечно се согласија да ја протераат Отоманската Империја назад во Азија, големите сили не ја презедоа сами таа задача, туку ги снабдуваа со оружје Србија, Бугарија и Грција - што дебело го наплатија во рудници и други суровини - и им ја препуштија задачата на балканските државчиња.
Кога екс-Ју републичките елити едногласно ја отфрлија понудата на колективниот Запад, Југославија, каква што беше, да стане членка на ЕУ преку ред и со богати донации, големите сили се откажаа од Југославија, го послушаа советот на Черчил и им ја оставија Југославија на Југословените.
Нека се колат - претпоставувам дека така мислеа во земјите од колективниот Запад - а кога муниција ќе снема и оружјето ќе замолчи, тогаш ќе ги интегрираме оние за кои ќе процениме дека ги исполнуваат минималните барања за ЕУ, а рестото ќе го оставиме само на себе.
Од причините наведени погоре, Босна не беше оставена сама на себе, туку беше создаден нефункционален и психоделичен политички систем специјално за неа, а на Република Српска ѝ беше дозволено да се формира како гарант за вечната нестабилност на Босна и Херцеговина.
Во оваа смисла, ако беше жив - а вистинско чудо е што не е - Ќосиќ ќе беше од срце возбуден кога ќе чуеше дека „најголемата српска победа на 20 век“ ја извојуваа карадушманите, Американците, а не српската сила и памет.
