Како прво, откако ќе се одбијат данокот на доход и придонесите, неговата нето-заработка изнесува приближно 64.250 евра годишно. Неговиот работодавач плаќа дополнителни околу 42.000 евра, што значи дека вкупниот трошок изнесува околу 142.000 евра.
Тоа значи дека 55% одат за даноци и придонеси, а само 45% остануваат за Никола.
Како второ, кога Никола сака да купи било што, плаќа дополнителни 20% данок на додадена вредност (ДДВ).
Како трето, кога Никола се обидува да заштеди за пензија, неговиот приход од камата се оданочува со стапка од 31,4%. Притоа, данокот не се пресметува само врз реалната заработка од каматата, туку се оданочува и инфлацијата.
Понатаму, кога Никола ќе почине, неговите деца се соочуваат со данок на наследство кој може да достигне и до 45%.
Ако мислите дека тоа е многу – тоа не е сè. Во Франција постојат 348 различни даноци и давачки; всушност, се оданочува сè што се движи.
Зар не е „забавно“ тоа што француската левица сериозно бара уште повисоки даноци? Во каков паралелен ментален универзум живеат овие луѓе? Најдете си вистинска работа ако сакате да придонесете за општеството.
