Off Café › Набрзинка

Џуди Грир одговара прашања за „Jawbreaker“

20 март 2022

Тие што беа тинејџери во доцни ‘90-ти рани 2000-ти нема шанси да го имаат пропуштено: „Кршач на вилици“, во оригинал Jawbreaker, како оние огромни бонбони што се лижат сто години. Дали беше шарен психопатски трилер, или црна комедија не сме одлучиле, ама дека си доби свој култ и дека со носталгија помислуваме на него и времето со кое што дојде - да.
Џуди Грир ја играше Ферн што стана Вајлет, па се повампири (не буквално). Сега за Вулчр расклопува детали за нејзината прва голема улога, што пак ѝ отвори пат до вечно чудни анти-хероини.
„Чудно е. Сите беа како ‘Таа е вистинската‘ и ‘10 работи што ги мразам кај тебе'. А ние правевме чуден, раскалашен, претеран хорор филм. Бизарно беше да се читаат сценарија и да се оди на аудиции за филмови со средно школо после Jawbreaker, свесен дека сè друго ќе биде бледо во споредба со тој филм.“

извор

ТикТок, Ендру Тејт и по некоја шега не се вистинската мизогинија

30 август 2026

Во есеј за Спајкд, Џорџина Мамфорд расправа дека политичарите се премногу фокусирани на културолошка, или онлајн мизогинија - како Ендру Тејт, мажосферата, токсичната машкост или сексистичкиот јазик на социјалните мрежи - а никако да се справат со реално насилство против жени и девојки.
Појавата ја нарекува митска мизогинија - нејасни културолошки ставови што тешко се мерат, а се наоѓа наспроти материјалната мизогинија што и тоа како ја има - силување, сексуални напади, семејно насилство, убиства за чест, итн. Главниот аргумент е дека владините кампањи и часовите во школо нема значајно да го намалат сериозното насилство ако полицијата и судовите не ги гонат злосторниците и не ги заштитат жртвите.
Со една реченица, доста ги третираме ТикТок, Ендру Тејт и сексистичките шеги како главниот проблем со мизогинијата - вниманието треба дасе насочи кон реално, постоечко насилство и на институционалната нефункционалност што го дозволува.

извор

Загубената уметност на бивање инвентар во кафич

14 август 2026

На Есквајер се појави еден шармантен текст, за едно добро што го губиме - да одиш каде што те знаат, а тие околу тебе навидум да немаат врска со тебе. А имаат, паметиме многу добро.
„Во Гертруд запознав група на луѓе што може никогаш не би ги видел надвор од ѕидовите на ресторанот. Заедница во најбазична смисла - не е дома, не е работа и не мора да значи дека е приватна, но е искуство што радо го бирам. Во време кога постојано, можеби потсвесно сами го бираме нашиот светоглед и алгоритам во хипер-персонализирани меури, да запознаеш некој што не е на твоја возраст, што не плаќа исти даноци како тебе, што не живее во истиот дел од интернетот како тебе - тоа ни е потребно сега повеќе од кога и да е.“
Дали онлајн резервациите, хајпот на социјалните мрежи, долгите редици и апликациите за испорака на храна отсекогаш до толку нè изолирале едни од други?

извор