Маја Павловска, фајтер
22 септември 2022
- Ми се случи тоа пред 28 години. На Св. Трифун или Св. Валентин. Тотална парализа, квадриплегија, само за неколку минути откако се разбудив. Во само десетина минути комплетно ми се измени животот. Од една многу динамична личност, болеста ме врза за кревет, раскажува Маја Павловска, скопјанка која живее во Утрехт. Мајка, сликарка, текстописец, фраерка....
- Болеста ја легнува кога нејзиниот син Боби има само една ипол годинa. „По две години, додека сè уште бев тотално парализирана, самата одлучив да престанам со сите лекарства, а мотив ми беше Боби. Cакав, ако не физички, барем психички да бидам присутна“.
- По девет месеци најстрашни кризи заради чистење од сите јаки медикаменти, седативи, аналгетици и лекови за спазми, почна да ми се враќа по некое движење. Почнав психолошки да се враќам на старата „јас“.
- Сакам да дојдам, во Скопје, во Охрид.. секаде, каде што се моите луѓе што ги сакам, ама тоа не е можно, со оглед на непристапноста низ цела држава. Особено мојот дом, кој моите родители внатрешно го адаптираа за моите потреби, но се наоѓа на четврти кат и е без лифт. Барав дозвола за поставување лифт во нашата зграда и за овие 28 години не ја добив.
