Постои една застарена, речиси митолошка заблуда кај нас дека „вистински маж“ е само оној кој на софрата настапува како тврдокорен месар. Демек, ако пред тебе нема планина од печено животно што некогаш пасело трева, ти автоматски си го предал тестостеронот у залог кај локалниот цвеќар.
Но, ајде да бидеме искрени, објективни и возрасни: тоа е филозофија на пубертетлија кој штотуку открил дека постои скара.
Вистинската машкост, онаа што доаѓа со првите бели влакна и со способноста да се преживее тричасовен разговор за гео-политика без панично гледање во телефонот, лежи во префинетоста на уживањето. Вистинскиот фраер не е оној што ќе изеде кило плескавици и ќе почне да зева у 9, туку оној кој знае како да го извози денот до неговиот боемски крај, останувајќи на нозе и со (делумно) бистар ум.
Да се разбереме, лесно е да фрлиш парче месо на оган и да чекаш маста да си ја заврши работата. Но, да знаеш да издресираш карфиол и да извлечеш максимум од буковката - тоа е веќе кулинарски црн појас. Карфиолот, кога ќе го допре врелиот челик, станува јаткаст, сладок и неверојатно богат, додека буковката со својата „шумска“ текстура е нешто најблиску до месо што природата го дала без да мора да се жртвува ништо освен малку трпение. Ова е мезе за луѓе кои укапирале дека најцарските приказни се кажуваат полека, со виљушката во едната рака и чашата во другата. Овој рецепт е стратешки партнер во сите оние „прилики и неприлики“: кога гостите доаѓаат ненајавени, кога сакаш да ја импресионираш жената со својата суптилна страна, или кога едноставно ти треба нешто што ќе парира на домашната максузија. Ова вегетаријанско мезе е мини-протестче против примитивниот гастрономски канон. Со својата текстура и мирис кој ја исполнува кујната како најдобар парфем на „старата школа“, ова јадење е доказ за гастрономска зрелост. Тука нема место за изговори зошто нема месо, бидејќи кога ќе го почувствувате отпорот на добро изгрилуваната буковка под забите и острината на лукот врз карфиолот, ќе сфатите дека сте ја совладале вештината на умереноста која води до максимално уживање.
Одиме јако!
Намирници:
- 1 голема главица карфиол (исчистена и поделена на крупни цветови)
- 500 гр свежи буковки (цели, само со отстранети тврди дршки)
- 100 мл маслиново масло
- 3-4 чешниња лук (ситно сечкани или толчени)
- 250 мл. крема за готвење
- Сенф
- Свеж магдонос (крупно сечкан)
- Сол и свежо мелен црн бибер
Постапка:
Карфиолот исечете го на рамни „стекови“ или крупни цветови. Буковките само избришете ги со сува крпа (не ги мијте со вода за да не станат сунѓерести) и оставете ги цели. Карфиолот го вариме во вода петнаесет минути за да омекне. Го вадиме, го цедиме, го сецкаме на ситни цветови и го оставаме на страна.
На загреано масло ги пропржуваме буковките заедно со лукот. Пола нека останат цели, а пола сечени на напречни ленти. Нека се пржат седум осум минути.
Потоа го додаваме и карфиолот. Заедно пржиме уште 5-6 минути.
Ја додаваме и кремата за готвење. Лефтерно зачинуваме со уште малку сол и бибер. Состојките треба да ја впијат кремата, затоа со повремено мешање печеме пржиме 5 минути.
Финишираме со 3 лажици сенф. По можност лут, за шмек. Крунисуваме со магдонос. И кога конечно ќе го искусите првиот залак, подгответе се за моментот кога сите предрасуди паѓаат во вода.
Она што фасцинира кај ова мезе не е само неговата робусна природа, туку таа неочекувана, речиси кадифена кремост која се раѓа при спојот на топлиот карфиол со емулзијата од маслиново масло и лук. Буковката, пак, го носи оној длабок, „тежок“ вкус на земја и чад, кој во устата се претвора во сочна сензација што ве тера веднаш да посегнете по чашата.
Уште една и бегаме.
Кирил Стоименов - фан на Буковски, а богами и на Карфиолски
