Во првата половина на 20 век, картографите користеле необичен начин за да ги заштитат своите карти од копирање. Наместо да се потпираат само на авторските права, тие намерно внесувале измислени населби, улици или природни обележја. Доколку истите измислени места се појавеле на карта од друг издавач, тоа било јасен доказ дека картата е препишана. Овие фиктивни локации станале познати како „хартиени градови“ (paper towns).
Еден од најпознатите примери е Аглоу (Agloe), измислена населба во државата Њујорк. Во 1920-тите години картографот Ото Г. Линдберг и неговиот соработник Ернест Алперс ја создале оваа точка на картата додека изработувале карти за бензинските станици Есо. Името „Agloe“ било составено од буквите на нивните презимиња и првично немало никаква врска со реално место.
Неколку години подоцна се случило нешто сосема неочекувано. Во близина на местото означено на картата бил основан бизнис наречен Аглоу Лоџ Фармс, а подоцна и рибарски дом кој исто така го носел името Аглоу. Така измисленото име постепено станало официјално прифатено и се појавило во локалните административни записи. Кога издавачот бил обвинет дека ја копирал картата, можел да покаже дека Аглоу навистина постои во службените документи.
Со текот на времето, бизнисите што го користеле името исчезнале, а и самото место повторно престанало да постои како населба. Денес Аглоу останува интересен пример за тоа како една фиктивна точка на хартија накратко успеала да стане дел од реалниот свет.
Приказната за Аглоу инспирирала бројни автори и љубители на картографијата, а особено ја популаризирал писателот Џон Грин, кој го употребил терминот „Градови на хартија“ како наслов на еден од своите најпознати романи. Денес, во ерата на дигиталните мапи и сателитската навигација, ваквите картографски „стапици“ речиси исчезнале, но тие остануваат потсетник на времето кога картите биле не само средство за ориентација, туку и интелигентен начин за заштита на авторската работа.
