Ќе ги скицираме контурите на полемиката со две спротивни мислења на темата, полемика во која, како и секогаш, најгласни беа оние најглупите кои пишуваа дека Штукан е бивш наркоман, муџахедински снајперист и - има голема глава.
*******
Никола Крстиќ:
Ми се чини дека овој случај за поврзаноста помеѓу музиката и интелигенцијата уште еднаш, по милионити пат, ни покажа како одредени кругови привилегирани во овој регион всушност забораваат каде живеат.
Воопшто нема потреба да се влегува во тие инфантилни халуцинации за поврзаноста помеѓу човечката интелигенција и мелодијата, нека остане дел од урбаниот идентитет, нека мислат дека е поврзана и дека слушањето одреден жанр ги издвојува од Другите.
Многу е поважно што овде имаме уште еден показател за тоа како меурот на средната класа се обидува, врз основа на својот интимен и егоцентричен поглед на светот, да го претвори своето мислење во догматска вистина од национален интерес.
Задоволен сум од големиот јавен одѕив на ваквите изјави, што всушност дополнително открива дека нашите членови на таканаречените елити се сè повеќе закопани во своите ретроградни позиции и очигледно ги бранат до последниот атом општествен капитал преку културни војни против луѓе со кои делат ист простор и ресурси, но очигледно не и иста судбина.
Феѓа Штукан:
Мојата теза е дека развиваме вкус за музика исто како што развиваме вкус за литература и која било друга уметност, преку развивање на апстрактно и дивергентно размислување, што може да се потврди со разни сериозни студии. Значи, тоа не е „вкус“ во вистинска смисла на зборот, како вкус за храна, па дали сакате чоколадо или ванила; сензибилитетот за литература се менува и се шири со развојот на мозокот. На пример, ако сте активно вклучени во музиката, ПОП музиката е надмината за мозокот на музичарите, премногу е едноставна за да го задржи нивното внимание и да ја анализираат подетално. Премногу е едноставна и плитка, не бара многу мозок за да се разбере. Лесни ноти, угодни за слушање. Нема ништо предизвикувачко во таа музика за посложен, музички брусен мозок. Инструменталната музика пак, не е за сечие уво, главно ја слушаат инструменталисти. Просечниот слушател не ја слуша таа музика затоа што неговиот мозок едноставно не се развил во таа насока, немал потреба да ја разбира. Тие нема да разберат сложена музика, бидејќи нивниот когнитивен апарат едноставно не го дозволува тоа, не е подесен за тоа.
Медиокритетот решава која музика е добра така што гледа што слуша мнозинството, а потоа си мисли „ако сите овие луѓе го слушаат ова, мора да е нешто добро, и јас треба да го слушам за луѓето да мислат дека знам што е добро и за да не испаднам глуп“.
Авторите на песни за масите не заработуваат пари затоа што нивната музика е квалитетна, напротив, просечноста не може да препознае квалитетна музика, таа е збунувачка и тешка за нив, ја слушаат затоа што таа дофрла до нивните граници, можат да ја разберат затоа што резонира на тоа ниво и потоа се радуваат и пеат, драго им е кога ќе разберат нешто. Сите луѓе слушаат музика што можат да ја разберат, читаат книги што можат да ги разберат, гледаат филмови што можат да ги разберат, избираат политичари што можат да ги разберат... сè што не можат да го разберат, мислат дека е глупаво затоа што ТИЕ не можат да го разберат, а ТИЕ секако се најпаметните.
Што се однесува до музиката и коефициентот на интелигенција, мојот пријател Панчо добро го постави тоа, со школски одделенија.
Најпопуларните автори овде отсекогаш биле оние чии текстови се на ниво на шесто-седмо одделение. Тие секогаш ги полнеле стадионите. Оние кои се на факултетско ниво (Штулиќ, Шобиќ, Младеновиќ, Арсен...) никогаш не проаѓаа добро: имаа публика, но ни приближно до овие „основци“. Колку е пониска скалата, толку е поголема публиката бидејќи текстовите се сè побанални и поразбирливи за публиката.
Способноста да се погоди коефициентот на интелигенција врз основа на музиката е нешто што секој треба да може да го направи, еве пробајте и сами, лесно ќе успеете.
Кога ќе слушнете музиката од шаторот на Додик, што е првото нешто што ви паѓа на ум:
а) Овие милозвуци мора да доаѓаат од семинар на Хегелијанското друштво.
б) Под овој шатор никој никогаш не прочитал ниту една книга.
Тешко беше тешко?
Ајде, сега бавете се малку со своја работа.
********
Види и:
На некогашниот Ден на Републиката: зошто треба да се прочита „Бланк“ на Феѓа Штукан?
