„Оној што гледа премногу, на крајот не се вклопува никаде. Тоа е проклетството на свесноста.
Кога ќе почнете да гледате под површината, светот престанува да се чини едноставен. Ги гледате игрите кои луѓето ги играат, нивната лажна самоувереност, скриените мотиви... и почнувате да сфаќате дека општеството е изградено на слоеви од лаги а луѓето се движат како овци.
Тоа не можеш да го од-видиш. А ако прозбориш за тоа, луѓе ќе ти викаат дека премногу мислиш или дека халуцинираш. Па ќе престанеш да зборуваш и само ќе посматраш и ќе престанеш некаде да припаѓаш. Не затоа што си подобар од сите други туку затоа што конечно си сфатил што се случува. Гледаш сè и просто не можеш да бидеш дел од тоа.
Свесноста ќе те изолира, но тоа е цената на јасноста. Можеби ќе ја изгубиш толпата, но ќе се најдеш себе си“.
Слична обработка на темата има и инспирирана од пишувањата на Карл Јунг:
