Првите, што го сакаат јазикот се грижат за стандардите, културата на пишувањето и јасноста. И тоа е легитимно - јазикот е алатка и убаво е кога го негуваме.
Вторите - опседнатите со себе - не ги интересира јазикот. Ги интересира чувството на надмоќ. Јавните прозивања не им се вртат околу правопис, туку околу позиција на моќ.
Третите - што се прават паметни, а не го разбираат контекстот на социјалните мрежи - не сфаќаат дека Инстаграм, Фејсбук и ТикТок не се лекторирани романи. Луѓето пишуваат во од, на мали тастатури, во авион, при емоции. Грешката понекогаш е поради брзина, замор, или невнимание. Секако не е показател на интелигенција.
Е, сега, важното.
Важно е да се знае јазикот. А, еднакво е важно и да знаеш како некому нешто да кажеш.
Ако сакаш да му помогнеш - му праќаш приватна порака. Ако јавно го прозиваш - сакаш публика.
И тука е разликата меѓу култура и суета.
Друга работа: Тоа што многу читаш, не значи автоматски совршен правопис. Постои дислексија, печатна грешка, брзина, мултитаскинг, па и емотивна состојба. И најписмените грешат.
И уште нешто - социјалните мрежи денес се место каде што луѓето делат мисли, искуства, знаење, патувања, книги. Фокусот би требало да биде на содржината. Ако некој од цел текст гледа само запирка или погрешен падеж - тоа повеќе зборува за него отколку за авторот.
Еве и мала доза реалност - ако некој јавно гради авторитет (писател, професор, уредник), природно е луѓето од него да очекуваат јазична уредност. Тоа е дел од професионалната слика. Но, исмевање? Тоа никогаш не е знак на сила.
За тие што ќе згрешат: Не се бранете. Исправете ја грешката ако сакате. Заблагодарете се ако корекцијата е добронамерна. Игнорирајте ја ако е ситничава и злонамерна.
На крај, поважно е што порачуваш, отколку дали ти избегало некое граматичко правило. А ако некој смета дека вредноста на човекот лежи во тоа колку пати згрешил во пишување - има многу тесен поглед на светот.
