- Секој „продолжен“ викенд си велам „никогаш повторно како последниот пат“! Нема да одам со друштво, овој пат ќе земам соба во некој докажан пристоен хотел, на место каде што редовно има вода, каде што на кафе не се чека половина час, а откако ќе го испиеш уште толку за да платиш.
- Да биде пострашно, овој пат, сретнавме и едни познаници и да ви кажам, има голема разлика кога ги среќавате луѓето по родендени и родителски и на плажа. Досадни, ко стеници. Да не сакаш да се отрезниш никогаш. Море, да посакаш тука, на лице место да те кремираат.
- Маж ми па, ми беше капак на се! А кога ќе ми текне дека кусиов одмор го замислував како оосвежување на бракот, да си ги подобриме односите! Иако, немам поим зошто, бидејќи ние двајцата најдобро функционираме кога ни збор не разменуваме меѓу себе.
- Си ветувам себе си дека следниот пат ќе направам список на работите што ќе ги носам, но и на оние кои нема. И на оние што ќе ги заборавам. Истото важи и за луѓето…
- По неколкугодишно напредување на Паркинсоновата болест, на 81 година почина екс директорот на ФБИ, Риберт Мулер, во последните години најпознат по тоа што ја водеше јаловата истрага за наводната вмешаност на Русија во американските избори и улогата на Доналд Трамп во тоа.
- „Починал Роберт Мулер. Добро. Драго ми е за тоа. Не ќе може веќе да им напакости на невини луѓе,“ напиша Доналд Трамп по тој повод.
- Мулер беше прв човек на ФБИ од 2001 до 2013 година и има најдолго останато на таа фунција после Едгар Џеј Хувер. Работел на истрагите за Нориега од Панама, њујоршкиот гангстер Џон Гети, експлодирањето на американскиот патнички авион Пан Ам во 1988...
- За бесчуствителноста на пораката на Трамп по повод смртта на Мулер, лидерот на Демократите во Сенатот, Чак Шумер, рече: „Неговата суровост има поента, да го одвлече вниманието од поскапувањето на горивата, неговата бесцелна војна, злоупотребите на мигрантските служби, документите на Епстин....“
- Некои ги сакаат Мартиноски и Личеноски и Кондовски, за мене најголемиот беше Пенушлиски, таа магија никој не може да ја подари на овој свет, на оваа изгубена држава, која има сѐ, а сè прави за да нема ништо. Колку веста за заминувањето на Пенушлиски е болно за оваа држава, толку беше незамисливо и тивкото збогум на неговата и нашата Илинка Митрева.
- Булдожери за Македонија. Нашите чувари на државата, на оваа куќа која кој стига ја расклатува, ја понижува и потпалува, особено баш заради тоа, моравме да ги имаме Илинка и Илчо, застанати на ветрометина, со свои раце ја држеа, кога ја напаѓаа од сите страни. Не знаеме да цениме такви луѓе, да ги чуваме и штитиме. Затоа и имаме ваква држава.
- „Немаше никаква приврзаност кон нештата – само кон идеите, креацијата и луѓето. Беше исклучителен уметник, познат на многумина, но рамнодушен кон тоа да биде познат. Неговите идоли беа уметници, каубои, пијаници и Хозе Мухика“, напиша неговиот син Илија Митрев Пенушлиски.
