- Пред неколку дена ветив дека ќе ви кажам како за првпат во живот бев речиси исфрлена од конференција (повторно во Белград) затоа што ЕУ ја елаборирав низ призма на марксистичката теорија и постколонијалниот дискурс.
- Темата на конференцијата беше за „свежиот моментум“ на проширувањето, но никој вистински не го постави прашањето каква е денес ЕУ? Зошто некој денес би сакал да стане нејзина членка? Ако е за вредности – таа одамна се откажа од нив, а сега е соучесник и во геноцид. Ако е за пари (поубав живот, како што го лажат обичниот човек) – пари нема освен за воено-индустрискиот комплекс и за надоаѓачката војна со Русија (ако се следи умот на Каја Калас).
-
Реков дека немам никаков проблем да се декларирам како марксист. Низ таа призма и зборувам. И тогаш дојде до ерупција кај мојот домаќин. Почна да подвикнува дека не верувал дека ќе бидам толку провокативна, дека тој не е марксист (иако јас не ни помислив ниту реков таква работа), односно дека марксизмот е политика, а не научен поглед на светот.
-
Се обидов да одговорам, но тој ја затвори сесијата.
-
Планот беше секако да заминам за Скопје истиот ден попладнето, но веќе во ходникот ми беше ставено до знаење дека од мене не се очекува да останам подолго на конференцијата.
-
И покрај повеќедецениското искуство, ова по малку ме изненади. Ќе рече некој, па нели е тоа Србија која „седи на повеќе столчиња“, отворена е кон повеќе страни на светот и сл. Не, не! Академската и интелектуалната елита се веќе дресирани и знаат која е црвената линија. Тие го чекаат својот Петар Маѓар (секоја чест на исклучоците, се разбира).
