Кујната е единственото место каде што моќта за промена е навистина во ваши раце. Додека градот надвор се гуши во сопствената важност, вие влегувате во својата лабораторија за да извршите терор врз баналноста. Заборавете на сите идеолошките дебати; денес единствената коалиција која се брои е онаа помеѓу кремастата текстура и острите зачини. Тука нема простор за компромиси - или е како што треба, или е чист популизам. За овој рецепт земаме елементи кои сами по себе делуваат скромно, па дури и маргинализирано, и со малку вешто маневрирање ги претвораме во супериорен деликатес или некој друг кошаркарски клуб што растураше у касни 90-ти.
Запастуваме:
Ригатони: форма која ветува содржина, а апсорбира сè што ќе ѝ понудите.
Брикети од замрзнат спанаќ: вашата стабилна, попајморнарска база
Рикота: медијатор
Пармезан: за чиста доминација изрендана врз туѓиот напор
Тиквичка: исечена на мали полумесечини. Ретроградни, нормално.
Кора од лимон и црн бибер.
Маслиново масло: Течено-мрсен дипломат
Протокол на подготовка
Ставете ги парчињата тиквичка во жешката рерна или фраер од сортата air. Тие мора да поминат низ сериозна трансформација додека не станат крцкави и цврсти во својот нов идентитет.
Соединете ја рикотата со пармезанот и цитрусните ноти. Мешајте додека не создадете хомогена структура.
Кратко продинстајте го зеленилото во тава. Нека ја изгуби својата првична ригидност и нека стане флексибилно, подготвено да се вклопи во големата слика без премногу прашања.
Сварете ја пастата, ал-денте, или по нашки „полу-жива“.
Веднаш потоа, инкорпорирајте ја во белата крема и додајте го зеленилото. Секој ригатон мора да биде целосно „згрижен“ и лојален на новиот сос.
Сервирајте во длабока чинија. Посипете со дополнителен пармезан и наредете ги препечените тиквички како финални ордени за храброст.
Се конзумира со ладно пиво и затворени очи.
И би пролет.
Кирил Стоименов - гледач на Сопранови по 100-ти пат
