Играч на англиски милионер заглавува на прашањето од што се прави шливовица (лесно е на македонски да се сетиш). Решава да повика пријател. „Сега ти треба некој јак пијач“, го советува водителот. Овој ја повикува мајка му.

Нашата планета се движи со брзина од околу 1.700 километри на час. Ние тоа не го чувствуваме, бидејќи сме дел од целиот тој забревтан комплет. Сè додека сме трезни. Кога човек е (многу) пијан, тој како физичко тело се осамостојува од комплетот и функционира како посебен објект, што доведува до големи недоразбирања меѓу него и планетата. Таа продолжува да пичи, тој не успева да ја стигне. 

Сигурно сè ова е по некој најблесаво висок ХАССП и тоа не е спорно, ама само нека објаснат зошто го малтретираат тој таму маченикот што работи на сечење салама да натнува ракавици?

Не е некоја работа, ама пак прави нешто и луѓе плаќаат за тоа. А тоа што го прави и тоа за што луѓе плаќаат е - прдење во тегла. Девојката се вика Стефани Мато, и иако е некаков минимален селебрити за сега добро ѝ стартуваше бизнисот за продавање прдежи во тегла, по цена од 500 долари пер тегличе.

Ринго Стар и Џорџ Харисон се досаѓаат, вториов зева, Ленон уште не е дојден на проба. Пол Макартни дрнда по басот, нема уште ништо опипливо меѓу жиците. Само 45 секунди подоцна, Макартни ја има Get Beck! Ежење.

Вакво лицемерие би можеле да илустрираме и со дузина домашни примери на милион теми, но да не валкаме раце премногу. Некои „прогресивци“ лесно се самозалажуваат дека природно се на вистинската страна на историјата заборавајќи кога за исти теми имале тотално различни позиции , само затоа што други го воделе орото. Бљак, бљак, бљак.

Ме фаќа жал за Американците, кога гледам како се газат на Блек Фрајдеј. Зошто би си го правел тоа некој себе си? Зошто не можеш да си признаеш дека нешто не можеш да добиеш по регуларна цена? Дојди утредента и одбери си што ти треба, ко господин човек.

Ја знаете „Jump“ од Ван Хален, така? Тоа полетно, тоа пржи со енергија, тоа стварно те гони да се раскокаш. Ама, така е додека е свирена во дур. Кога истата песна ќе се стави во мол, насловот ѝ е некако повеќе „Lay Down and Cry me a River“.

Како антидот за норвешката реклама, да видиме како тоа се прави во Црна Гора. Старите мајстори 'Букс оф књиге' направиле реклама каква што пасува: ем пораката е прецизна, ем сето тоа е забавно и пресмешно. Е сега, зошто нема трансџендер во спотот, тоа е друго прашање.

Четириминутна кринџ реклама од Норвешка чија главна фабула е дека Дедо Мраз е хомосексуалец. Па се заљубуваат со еден татко, помлад од него, со лапање, со све што треба. Ок, ама чекајте малку. Нели Дедо Мраз беше за да радува деца, а не возрасни? Да ја опнеше тој мајката, наместо таткото, како прогресивниот ум ќе го дижестираше тоа?

Големите бројки што се вртат се годините старост на ушите, ситните фреквенција на звук. Ако кажете дека и после 35-34 видеово има звук, извинете, ама не можеме веќе да бидеме другари.

Најниски пориви, зачадена крчма, одвратни мачо балкански алкохолни оргии? Можеби сте во право, но, како да ви кажам, некои луѓе сè уште сакаат да го осетат мирисот на душата, или барем да го слушнат нејзиниот глас.

10 минутна видео снимка од протестите наречени „Заедно за слобода“ по повод најавата за затегнувањее на рестриктивните ковид мерки (задолжителни маски за сите над 10 години и слично). Според полициски проценки, имало 35.000 луѓе. „Како што им се правеше на животните, сега луѓето сакаат да ги стават во кафези“, вели еден демонстрант.  

Еден стар (2004) поздравен говор на Саша Барон Коен како Али Џи на завршените студенти на Харвард. Најјаки се оние на кои не им е смешно или пак им е баш незгодно. „Со парите дадени за ваше школување, вашите татковци можеле да си купат Лексус, ама тие решиле да инвестираат во иднината на своите деца. Дали се тие нормални?“  

Од 2009 до 2019 година, во богатите квартови на Лондон се изградени преку 7.300 подруми. Некои одат и по три спрата надолу. За подземни базени, приватни кино-сали, скапи вински подруми.... Приказната започнува со поплавениот стан на Брајан Меј од Квин.

Деновиве 82 годишен роденден прослави Игор Мандиќ, енфант терибл на хрватската јавна сцена, брилијантен и бескомпромисен полемичар, есеист, критичар и новинар со 30-тина книги зад себе. По тој повод, овој хедонистички витез ќе го каже следново:

Пум-пум, папара-папара, пињау- пињау.... Во недостаток од муниција, војници на армијата на Мали, на воена вежба се принудени да се служат со звуци од сопствено производство, како деца во маало. Кој кажа дека војската мора да звучи страшно?

Не дека некогаш ќе се разберат и согласат Бил Мар и Крис Куомо од CNN околу Шапел, но таму барем некои теми се држат живи и отворени. Мар раскажа анегдота за жена која како мала важела за машкоданка (во пубертете ѝ минала таа фаза). „Да растев сега таква во Калифорнија, веќе ќе ми сменеа пол“.

Ова може да биде идеален подарок во две насоки. Може лидерот да им го подарува на своите полтрони за да го обожуваат, галат и бацуваат, а може и полтроните да му подарат на саканиот лидер траен спомен од нивниот најдрагоцен дел. Неџат, Паралитико, у реду е, не треба фала за идејата.

Смејурија од најнеочекувана тема: едноминутни молчења по спортски натпревари. Нема тука ништо смешно, сè додека не сфатиш дека на тие моменти мора да им се придружат и присутните спортски маскоти, со своите дифолтно весели фаци. Еден твитер акаунт собира такви моменти, кога несакајќи се ебе траорноста на моментот.  

Се проценува дека Американцуите имаат оставено зад себе огромен дел од 85 милијарди долари вредниот воен хардвер во Авганистан. Генерал Марк Мајли објаснуваше дека „било поевтино да се остави опремата.“ Талибанцитее решија да покажат дека тоа што им е оставено во посед, ни оддалеку не е старо железо.

Бен Шапиро е пукан зајак и знае дека на неговите предавања по универзитетските кампуси кои последниве години се инкубатори за прогресивни бролјери, може да очекува секакви прашања. Ама баш секакви.

Чујте ја вие неа. Тврди дека кога женско детенце си ја корне косата, тое е всушност пре-вербална комуникација дека внатре во неа има машко. А пак кога машко си раскопчувало шпилхозна или скафандер (па онда му паѓаат краевите како фустан), и тоа е родова порака, дека е женско. Него, тоа со одење на Марс, до каде сме? 

Многу генерации се имаат зезнато и разочарано на ист начин, предвидувајќи дека иднината ни носи коли што летаат. На Дејвид Геролд, наградуван сај-фај автор и пишувач на оригиналните Стар Трек епизоди, работата му била мноооогу појасна.