Во времиња кога човек не знае дали е поургентно да се сочува јазикот или умот, да освежиме со примери од секогаш сочната српска сцена. Ама зошто баш од Србија? Затоа што не е од Финска.

Живееме во тешка постмодерна. Степенот на кој овде сè е испомешано достигнува невидени, бравурозни висини. Во други околности (и со други нерви), есеј ќе напишевме за ова. Ама ние веќе сме седнати на софра, паднати во севдах и само чекаме ова да ни го пуштат за - како што е ред - да си зачукаме флаша во глава.  Ајде Виданка, уште еднаш онаа, нашата!

Некој да преведе, некој да се нафати да снима и најважно од сè, луѓе да се нафатат така да размислуваат и да гледаат на работите. п.с. А овој што ќе победи, после да не испадне говно.

Незапосленост, без примања, а не знам да пљачкам,
па стихотворба ќе напишам, очи да замачкам.

Еден од полудите текстови на македонска песна што, евер, сте ги чуле. Се вика „Мафијаш“ а изгледа љубовна е. Целата е проткаена со психоаналитички загатки околу главниот јунак, ама, лирското крешендо сепак е делот:

Српскиот тв водител Иван Ивановиќ направи реклама за својата емисија базирана на идејата на предизборниот спот на Александар Вучиќ (види овде). И пак штосот е на крајот. Овде баш на крајот.

Не само што се тоа два различни града, туку се и две различни години. А така исто, мајку му.